Home » Geschiedenis » Er zijn ongeveer 50 tot 60 blauwe faience-nijlpaardbeeldjes die het oude Egypte hebben overleefd. Vanwege de gevaarlijke nijlpaarden poseren in het wild, werden de poten van de beeldjes afgebroken voordat ze in graven werden geplaatst om te voorkomen dat de nijlpaarden de zielen van de doden opeten.
Blauwe nijlpaarden

Er zijn ongeveer 50 tot 60 blauwe faience-nijlpaardbeeldjes die het oude Egypte hebben overleefd. Vanwege de gevaarlijke nijlpaarden poseren in het wild, werden de poten van de beeldjes afgebroken voordat ze in graven werden geplaatst om te voorkomen dat de nijlpaarden de zielen van de doden opeten.

Een beroemd beeldje in de oude Egyptische kunst was het blauwe faience nijlpaard. Men dacht dat het door de oude Egyptenaren positieve eigenschappen had die verband hielden met vruchtbaarheid en wedergeboorte. Kleine nijlpaardbeeldjes werden ook ontdekt tussen de voorwerpen die in graven waren begraven. Ze zijn nu wereldwijd te vinden, in lengte variërend van 9 tot 23 centimeter. Maar kende u het verhaal achter deze kleine statuten?

Ongeveer 50-60 blauwe faience nijlpaardbeeldjes uit het oude Egypte zijn bewaard gebleven. Vanwege het gevaar dat nijlpaarden in het wild vormden, braken ze vaak de poten van nijlpaardbeeldjes af voordat ze ze in graven legden, zodat de nijlpaarden de ziel van de overledene niet konden opeten.

De blauwe nijlpaardbeeldjes in het MET Museum

William is zo geliefd bij bezoekers van The Met, waar hij sinds 1917 woont, dat hij de mascotte van het museum is geworden. Hij was een van de twee die werden ontdekt in een schacht in de buurt van de grafkapel van de rentmeester Senbi II op de Meir, een plaats in Opper-Egypte. Drie poten zijn gerepareerd nadat ze opzettelijk zijn gebroken om te voorkomen dat het wezen de overledene schade toebrengt. 

Dit kleine Egyptische nijlpaardbeeldje uit het Midden-Koninkrijk staat bekend als William. Het beeldje is gemaakt tijdens de 12e dynastie en werd samen met een ander in een graf gevonden. Het heldere, blauwe faience nijlpaard is slechts 11.2 cm lang en 20 cm lang, met een goed afgerond lichaam en stompe poten. De ogen zijn verfraaid met zwarte verf en het lichaam is versierd met plantaardige motieven die regeneratie, open en gesloten lotusbloemen, knoppen en bladeren vertegenwoordigen. (Bron: Wereld Archeologie

Wanneer en waar werd het nijlpaard ontdekt? 

Sayyid Pasha Khashaba ontdekte het beeldje in mei 1910. Het is een van de twee die gevonden zijn in de grafkamer van de nomarch Senbi II op Meir. Het beeld werd in 1917 aangekocht door het Metropolitan Museum of Art in New York en is nog steeds te zien. Kapitein HM Raleigh noemde het eerst William, die in maart 1931 in het satirische Britse tijdschrift Punch schreef dat hij en zijn familie een orakelkleurige afdruk hebben van het nijlpaard dat ze liefhebben en vereren, met een intensiteit die grenst aan het heidense, en dat de beslissende stem heeft in alle familiegeschillen, en bestelt ons uitgaan en komen.

Het verhaal van Willem het orakel werd goed ontvangen; de Met publiceerde het het jaar daarop in hun Bulletin en William werd al snel de onofficiële mascotte van het museum. Hij is nog steeds een populaire attractie vandaag. (Bron: Wereld Archeologie

Wedergeboorte als nijlpaarden

Nijlpaardbeeldjes worden vaak ontdekt in graven van het Middenrijk. Men dacht dat ze konden helpen bij de wedergeboorte van de overledene; een rol waarnaar wordt verwezen door William's blauwe glazuur en lotusbloemen die op hem zijn geschilderd. Deze roepen zijn natuurlijke habitat op van de Nijlmoerassen, de grote rivier die essentieel is voor het leven in het oude Egypte. De decoratieve lotussen zetten de associatie voort, aangezien de cyclus van de lotusbloem die opent bij zonsopgang en sluit bij zonsondergang nauw verbonden was met het proces van geboorte, dood en wedergeboorte.

Er was echter een manier om met de negatieve eigenschappen van dit dier om te gaan. Slechts één van William's originele poten is overgebleven, de linkervoorzijde, en de andere drie zijn moderne restauraties. De benen werden vermoedelijk opzettelijk gebroken om de bedreiging die dit gevaarlijke wezen vormde voor het welzijn van de overledene te verminderen. (Bron: Wereld Archeologie

Afbeelding van MetMuseum.Org

Laat een bericht achter