Veel controversiële nummers hebben duidelijke redenen om vermeden of verboden te worden, van NWA’s vol profaniteit F*ck Tha Police tot The Prodigy’s Smack My B*tch Up, maar de reden voor„Rumble, het enige instrumentale nummer dat van de radio verboden is, houdt vandaag de dag geen stand meer.  Maar wist je dat dat nummer in de VS verboden was?

Ondanks dat het geen tekst heeft, werd Link Wray’s 1958-nummer Rumble op verschillende radiostations in de Verenigde Staten verboden wegens het verheerlijken van jeugddelinquentie.

Link Wray’s Verboden Nummer

Wray’s gitaar voegde meer pit toe, meer delinquentie, als je wilt, aan rock‑en‑roll, volgens historicus Dan Del Fiorentino. Nadat hij recent de Tweede Wereldoorlog had overleefd en op zoek was naar comfort en consistentie in traditionele waarden, verstoorde Wray’s geluid veel mensen. Wray’s muziek paste niet in een wereld waarin volwassenen tieners en hun verlangen om individuen te zijn afwezen, mogelijk na het zich bezighouden met wat werd beschouwd als jeugddelinquentie.

De rock uit de vijftiger jaren was best wel schoon, en je hebt deze kerel – hij draagt een leren jack, hij ziet er eng uit – en plots speelt hij dit luide akkoord dat praktisch je wenkbrauwen van je gezicht scheurt. Het was extreem agressief, en het effende de weg voor het volgende niveau van rock ‘n’ roll.

Michael Molenda, Guitar Player Editor

Vanwege de stevige tegenstand tegen tienercultuur en Rumble, weigerden discjockeys bij verschillende radiostations in de Verenigde Staten het nummer te draaien. Ondanks het ontbreken van tekst dachten sommigen dat de ruwe kracht van het nummer jonge mensen zou aanzetten tot rellen en jeugddelinquentie, die zich tegen sociale normen zouden verzetten.

DJs in New York City en Boston weigerden Rumble te draaien, waardoor het het enige instrumentale nummer werd dat ooit in de Verenigde Staten verboden is. Anderen waren het erover eens dat het nummer spelen acceptabel was, maar protesteerden tegen de bedreigend klinkende titel. Zelfs Dick Clark liet Wray de muziek op American Bandstand spelen, maar weigerde het bij de eerste verschijning bij naam te introduceren. (Bron: Ranker)

Klinkt als een uitnodiging voor een mesgevecht

Veel mensen genoten in de late jaren vijftig van live dansshows, ook wel hops genoemd, zoals American Bandstand en Milt Grant’s House Party, een populaire show in Virginia. Wray en zijn band, de Wraymen, later Ray Men, traden op voor House Party in januari 1958, en gastheer Grant vroeg hen een stroll te spelen, een type langzame rockmelodie en line dance.

Ik verzon net iets ter plekke, omdat ik geen enkele stroll‑nummers kende.

Link Wray, Muzikant

Wray kwam binnen met drie akkoorden terwijl de drummer een beat oppakte. De band hield het nummer instrumentaal, wat toen niet ongebruikelijk was. Toch werd het nummer uniek toen Wray’s broer Ray de microfoon in de gitaarversterker plugde om een ruig, veel luider geluid te creëren.

De speakers trillen omdat ze dat zware spel niet aankunnen, ze zijn klein, en ik speel echt hard, snap je? Dus ze trillen overal en die kids begonnen zich te verzamelen, stormden het podium op… Mijn broer Doug sprong van de drums af en begon zich rot te lachen. Hij zei: ‘Weet je, je hebt hier de hele verdomde nacht gespeeld en die kids hebben geen aandacht gegeven, en nu speel je dit ding en ze gaan helemaal apesh*t.’ We speelden het ongeveer vier of vijf keer. Dus Milt rook een dollar en zei tegen Ray: ‘We moeten een studio vinden.’

Link Wray, Muzikant

(Bron: Ranker)