Een beroemde beeldje in de oude Egyptische kunst was de blauwe faïence‑hippopotamus. Door de oude Egyptenaren werd gedacht dat het positieve eigenschappen had die verband hielden met vruchtbaarheid en wedergeboorte. Kleine hippopotamusbeeldjes werden ook gevonden onder de voorwerpen die in graven werden begraven. Ze worden nu wereldwijd gevonden, met een lengte variërend van 9 tot 23 centimeter. Maar wist je het verhaal achter deze kleine beelden?
Ongeveer 50‑60 blauwe faïence‑hippopotamusbeeldjes uit het oude Egypte zijn bewaard gebleven. Vanwege het gevaar dat nijlpaarden in het wild vormden, brak men vaak de poten van de hippopotamusbeeldjes af voordat ze in graven werden geplaatst, zodat de nijlpaarden de ziel van de overledene niet konden opeten.
De Blauwe Hippo Beeldjes in het MET Museum
William is zo geliefd bij bezoekers van The Met, waar hij sinds 1917 verblijft, dat hij het mascotte van het museum is geworden. Hij was een van de twee die werden ontdekt in een schacht nabij de graftombekapel van rentmeester Senbi II in Meir, een locatie in Upper Egypte. Drie poten zijn gerepareerd nadat ze opzettelijk waren afgebroken om te voorkomen dat het wezen de overledene zou schaden.
Dit kleine Egyptische Middelrijkse hippopotamusbeeldje staat bekend als William. Het figuurtje werd gemaakt tijdens de 12e dynastie en werd gevonden in een tombe samen met een ander. De heldere, blauwe faïence‑hippopotamus is slechts 11,2 cm hoog en 20 cm lang, met een goed afgerond lichaam en korte poten. De ogen zijn versterkt met zwarte verf, en het lichaam is versierd met plantaardige motieven die regeneratie voorstellen, open en gesloten lotusbloemen, knoppen en bladeren. (Bron: World Archeology)
Wanneer en Waar werd de Hippo Ontdekt?
Sayyid Pasha Khashaba ontdekte het beeldje in mei 1910. Het is een van de twee die werden gevonden in de begraafkamer van nomarch Senbi II in Meir. Het figuur werd in 1917 gekocht door het Metropolitan Museum of Art in New York en wordt nog steeds tentoongesteld. Kapitein H M Raleigh noemde het voor het eerst William, en schreef in het satirische Britse tijdschrift Punch in maart 1931 dat hij en zijn familie een orakelachtige kleurenafdruk van de nijlpaard hebben die ze liefhebben en vereren, met een intensiteit die grenst aan het heidense, en die de doorslaggevende stem heeft in alle familiedisputen, en onze uitgangen en innames regelt.
Het verhaal van William de orakel werd goed ontvangen; de Met publiceerde het in hun Bulletin het volgende jaar, en William werd al snel het onofficiële mascotte van het museum. Hij is vandaag de dag nog steeds een populaire attractie. (Bron: World Archeology)
Herboren als nijlpaarden
Hippopotamusfiguren worden vaak gevonden in graven uit het Middenrijk. Men dacht dat ze konden bijdragen aan de wedergeboorte van de overledene; een rol die wordt gesuggereerd door William’s blauwe glazuur en de op hem geschilderde lotusbloemen. Deze roepen zijn natuurlijke habitat op, de moerassen van de Nijl, de grote rivier die essentieel was voor het leven in het oude Egypte. De decoratieve lotussen behouden de associatie, aangezien de cyclus van de lotusbloem die bij zonsopgang opent en bij zonsondergang sluit nauw verbonden was met het proces van geboorte, dood en wedergeboorte.
Er was echter een manier om met de negatieve eigenschappen van dit dier om te gaan. Er blijft slechts één van William’s originele poten, de voorste linker, en de andere drie zijn moderne restauraties. Men geloofde dat de poten opzettelijk werden gebroken om de bedreiging die dit gevaarlijke wezen voor het welzijn van de overledene vormde te verminderen. (Source: World Archeology)
Afbeelding van MetMuseum.Org
