De B-29 was een van de technologisch meest geavanceerde vliegtuigen tijdens de Tweede Wereldoorlog. Het had verschillende innovatieve technologieën, zoals op afstand bestuurbare wapens. Bemanningsleden konden ook kruipen tussen de voor- en achterbemanningsruimtes, die onder druk stonden en verbonden waren door een lange buis over de bomruimtes. Met zo’n geavanceerde vliegmachine krijg je je af te vragen hoeveel de Verenigde Staten hebben betaald om het te laten maken.
De B-29 Superfortresses waren de vliegtuigen die werden gebruikt om de atoombommen te droppen. Het kostte $3 miljard om te ontwikkelen. De bommen kostten het Manhattan Project slechts $1,9 miljard om te maken. Dat betekent dat de vliegtuigen duurder waren dan de bommen zelf.
De ontwikkeling en productie van de B-29 Superfortress
Het US Army Air Corps beweerde dat de B-29 Superfortress de primaire strategische bommenwerper voor de Verenigde Staten zou zijn tijdens de Tweede Wereldoorlog. Toch schatten ze dat hij in tekort zou zijn voor het Pacifische theater, dat een bommenwerper vereiste die een grotere lading over 3.000 mijl kon vervoeren. Boeing begon met het ontwikkelen van onder druk staande langeafstandsbommenwerpers als reactie op deze conclusie.
In 1939 drong Charles Lindbergh bij generaal Henry H. Arnold aan op de productie van een nieuwe bommenwerper in grote aantallen om te concurreren met de Duitse productie. Het Air Corps gaf datzelfde jaar een formele superbommenwerper-specificatie uit, die in staat was ongeveer 20.000 pond aan bommen naar een doelwit op 4.292 kilometer afstand te vervoeren met een topsnelheid van 640 kilometer per uur.
Van buiten zagen alle modellen van de Boeing B-29 Superfortress er identiek uit. Ze verschillen echter in de gebouwde vleugelcentrumgebieden, die beïnvloed worden door de spanwijdte. (Bron: The Pacific War Online Encyclopedia)
Opmerkelijke incidenten met de B-29 Superfortress
In 1944 werd een crash van de Boeing B-29 Superfortress gemeld nabij Clovis, Mexico. Volgens het rapport kwamen vijftien bemanningsleden om het leven bij het incident. Een ander ongeval met de B-29 werd zes jaar later gemeld. De Boeing B-29 Superfortress vertrok van de Air Force Base van Kirtland en stortte een paar minuten na het opstijgen tegen een berg. Een ander incident was toen een Superfortress in 1950 in een wijk in Californië neerstortte. Volgens het nieuws kwamen 17 mensen om het leven en raakten 68 anderen gewond bij de tragedie. (Bron: The Pacific War Online Encyclopedia)
Het wapen dat Japan deed capituleren
Tijdens de Tweede Wereldoorlog werden enkele B-29 Superfortresses voornamelijk ingezet in het Pacifische theater, waarbij tot wel 1.000 Superfortresses tegelijk Tokio bombardeerden, waardoor enorme delen van de stad werden verwoest.
Uiteindelijk leverde de B-29 genaamd Enola Gay de eerste atoombom ter wereld af op Hiroshima, Japan, op 6 augustus 1945. Bockscar, een tweede B-29 bommenwerper, ontplofte drie dagen later een andere atoombom op Nagasaki. Op dat moment had Japan zich overgegeven aan de Verenigde Staten. Na de oorlog werden B-29’s aangepast voor verschillende functies, waaronder luchtbijtanken, antisubmarinespatrouilles, weerverkenning en reddingsdiensten. (Bron: The Pacific War Online Encyclopedia)
Zijn er nog steeds B-29 Superfortresses?
Er zijn tweeëntwintig B-29 Superfortresses bewaard in verschillende musea over de hele wereld. Er zijn er twee die nog steeds worden gebruikt als vliegende voorbeelden. De FIFI behoort tot de Commemorative Airforce en Doc die behoort tot Doc’s Friends in Witchita, Kansas. Maar geen van deze vliegtuigen is in dienst genomen om daadwerkelijk werk te verrichten. (Bron: The Witchita Eagle)
