De Boeing B-17 Flying Fortress, ook bekend als de Flying Fortress, hielp de geallieerden de Tweede Wereldoorlog te winnen, maar had een ontwerpfout die veel passagiers en bemanningsleden het leven kostte. Maar wist je dat er een fout in het ontwerp van de Boeing B-17 zat die ervoor zorgde dat piloten schade veroorzaakten aan de propellers en de onderkant van het vliegtuig?

Omdat de landingsgestelhendel en de flaphendel er hetzelfde uitzien, tillen Boeing B-17-piloten vaak het landingsgestel op na het landen, waardoor de propellers worden vernietigd en de onderkant wordt beschadigd.

De B-17 Bomber

De B-17 Flying Fortress, een van de bekendste bommenwerpers aller tijden, werd beroemd door zijn lange daglichtbommenaanvallen over Europa tijdens de Tweede Wereldoorlog. Hoewel hij niet de actieradius en bommenlast van de B-24 Liberator had, werd de B-17 de bekendere van de twee dankzij talrijke verhalen over B-17's die hun bemanningen thuisbrachten ondanks zware schade. 

Met tot dertien machinegeweren leek de B-17 een echte vliegende “fortress in de lucht”. Echter, bij stevige Duitse tegenstand bereikten de verliezen van bommenwerpers in 1943 een onaanvaardbaar niveau. De B-17's verwelkomden de introductie van langeafstandjager-escorten voordat ze hun oorlog tegen het Rijk konden voortzetten.

Boeing begon op 16 augustus 1934 met Project 299, slechts acht dagen nadat ze de officiële overheidsaanvraag hadden ontvangen voor een prototype meermotorige bommenwerper die klaar moest zijn tegen augustus van het volgende jaar. De specificaties vereisten een vliegtuig dat een lading van 2.000 pond kon vervoeren over een afstand van 1.000 tot 2.000 mijl met snelheden variërend van 200 tot 250 mph.

De Boeing-ontwerpers maakten gebruik van hun ervaring met het bouwen van het civiele transportmodel 247 en het ontwikkelen van de bommenwerper Model 294. Na de eerste vlucht van het prototype op 28 juli 1935 vloog het van Seattle, Washington, naar Wright Patterson AFB, Ohio, en bewees dat het meer dan 2.000 mijl nonstop in negen uur kon vliegen.

Tijdens de aanval op Pearl Harbor waren er op 7 december 1941 nog maar weinig B-17's in dienst, maar de productie nam snel toe. Het vliegtuig zag actie in elk gevechtsgebied tijdens de Tweede Wereldoorlog, maar is vooral bekend om zijn strategische daglichtbommen op Duitse industriële doelen. De productie eindigde in mei 1945, met in totaal 12.731 geproduceerde eenheden. De naam Flying Fortress heeft zijn weg gevonden in de wereld van mythe en legende. De B-17, misschien meer dan elk ander vliegtuig, symboliseerde de kracht van de Amerikaanse luchtvaart in de jaren dat Asmogendheden Europa overspoelden. (Bron: End Sight)

Wat was de ontwerpfout van de Boeing B17?

De B17-bommenwerper was een cruciaal wapen tijdens de Tweede Wereldoorlog. Er was helaas een probleem met hen. De vliegtuigen maakten noodlandingen. Het landingsgestel werd ingetrokken na de landing terwijl de vliegtuigen nog op de grond stonden. Het propeller zou de grond raken, de motor vernietigen en het vliegtuig onbruikbaar maken.

Na het vernietigen van veel vliegtuigen werd uiteindelijk vastgesteld dat het een pilootfout was. De B17 was, in feite, het eerste vliegtuig dat hydraulica gebruikte om zowel de flappen als het landingsgestel aan te drijven. Piloten zouden eerst de flappen laten zakken, gevolgd door het landingsgestel bij het naderen van een landing. Ze zouden de flappen na de landing omhoog brengen. Echter, soms haalden piloten het landingsgestel omhoog in plaats van de flappen. Commandanten waren woedend! Ze probeerden alles, van checklists tot training, discipline en het ontslaan van piloten. Laten we even stilstaan bij het financiële en materiële verlies voor het leger als gevolg van het ontslaan van piloten.

Uiteindelijk benaderde een werktuigbouwkundig ingenieur het probleem op een nieuwe manier. Hij merkte op dat de bedieningselementen identiek en dicht bij elkaar waren. Hij besloot een nieuw tegenmaatregel te proberen. Hij maakte een kleine flap en bevestigde deze aan de flapbediening, evenals een klein wiel en bevestigde dit aan de landingsgestelbediening. Tot verrassingen trad het probleem nooit meer op. (Bron: End Sight)