Voordat de storm die de ondergang van de Carl D. Bradley veroorzaakte, had het schip al reparaties nodig omdat het schade en verwondingen had opgelopen. Hoewel het schip gerepareerd moest worden, gaf de eigenaar er de voorkeur aan de Bradley te sturen om leveringen uit te voeren.
Toen het Carl D. Bradley-schip op weg ging naar één laatste kalksteenlevering, werden ze geconfronteerd met 40‑voet hoge golven en winden van 60 mph, wat de ondergang van de grote vrachtschip veroorzaakte. Van de 35 bemanningsleden overleefden er slechts twee.
Het 30‑jarige Carl D. Bradley-schip
Erkend als een van de beruchtste scheepswrakken onder de inwoners van Rogers City, Michigan, blijft de Carl D. Bradley een van de meest tragische scheepswrakken in een meer. Het Carl D. Bradley schip is een stalen vrachtschip gebouwd door de American Ship Building Company in de late jaren 1920.
Valerie van Heest, bestuursdirecteur van de Michigan Shipwreck Research Association en auteur, beschrijft de enorme omvang van de Carl D. Bradley in een artikel uit 2016, gepubliceerd voor WKYC Studios.
De Carl D. Bradley was een 639 voet lang vrachtschip – het grootste schip dat toen op de Grote Meren voer, het werd gebouwd in 1927, specifiek om kalksteen te vervoeren van Rogers City, Michigan naar Chicago, Illinois voor gebruik bij de staalproductie.
Valerie Van Heest
Het Carl D. Bradley schip was een standvastig schip dat 30 jaar diende. Gedurende zijn drie decennia dienst kwam het Carl D. Bradley schip altijd ongeschonden uit, en overleefde het krachtige stormen, met uitzondering van de storm die het grote schip in het noorden van Lake Michigan trof. (Bron: WKYC Studios)
Het wrak en de tragische nasleep
Voordat de storm die de ondergang veroorzaakte, ondervond het Bradley schip verwondingen en schade, die door de eigenaar, U.S. Steel, werden genegeerd. Op 18 november 1958 besloot U.S. Steel het schip te sturen voor één laatste kalksteenlevering vóór de reparatie. Maar terwijl het schip onderweg was naar de reparatielocatie in de haven van Manitowoc, riep U.S. Steel een extra kalksteenlevering op.
Valerie Van HeestNet voordat het de haven van Manitowoc binnenkwam, zond U.S. Steel een radiobericht naar de kapitein van de Bradley, Roland Bryan, waarin hij werd opgedragen terug te keren naar Rogers City voor nog een lading kalksteen. De bemanning was boos, ze keken ernaar uit om op tijd voor Thanksgiving thuis te zijn, maar een extra heen‑en‑terugreis kon ertoe leiden dat ze de feestdag met hun families misten. En bovenop dat kwam er een stormfront binnen, en begon het meer te stijgen.
Toen ze de helft van Lake Michigan bereikten, werden de bemanning en de Bradley geconfronteerd met golven die tot 40 voet reikten en windstoten van wel 60 mph. Na het berijden van een monsterachtige golf, scheurde het schip in tweeën en zonk snel. Toen matroos Frank Mays vonken zag opkomen uit een scheur in het dek, met de achtersteven die op en neer bewoog, wist matroos Mays al dat de Bradley zou zinken.
Met nog maar een paar minuten over, werd de 35‑persoonsbemanning aangemoedigd om reddingsboten en hulpratten te bemachtigen. Slechts vier mensen gingen op een raft. Op de volgende dag, 19 november, overleefden twee personen terwijl de anderen stierven aan de kou, waardoor het totale verlies bij het schipbreuk van de Carl D. Bradley 33 van de 35 mensen bedroeg. (Bron: WKYC Studios)
