In een vergaderzaal in Tokio zaten ongeveer tien werknemers naar een reeks filmfragmenten te kijken. In het ene fragment kwam een doof man voor wiens dochter ernstig ziek werd en in het ziekenhuis overleed, terwijl hij niet kon laten weten dat hij haar vader was. Een ander filmpje ging over een hond die ongeneeslijk ziek was. Binnen 15 minuten staarden de helft van de aanwezigen met tranen in hun ogen naar het scherm. De begeleider liep rond met een groot katoenen zakdoek en veegde zachtjes de tranen van de gezichten van de mensen; daarna vouwde hij de doek opnieuw zodat iedereen een droog stukje kreeg [1].
Ryusei heeft de functietitel ikemeso danshi, oftewel ‘knappe huilende jongen’, en leidt sessies met als enige doel mensen aan het huilen te krijgen. Hij vertelde aan de BBC dat Japanners niet gewend zijn om voor anderen te huilen, maar dat zodra iemand dat wel doet, de sfeer verandert – vooral op de werkvloer. Het idee is om kwetsbaarheid te tonen zodat collega’s een band krijgen en beter als team kunnen samenwerken. Bedrijven kunnen kiezen uit diverse knappe huilende jongens: zo is er een gediplomeerd tandarts die dit werk als bijbaan doet, en anderen die de rol van gymnast, begrafenisondernemer of schoenpoetser spelen. Ryusei wordt aangeprezen als een ‘knappe, maar iets oudere huilende jongen’ van bijna 40 jaar; de anderen zijn in de twintig [1]. De term is afgeleid van ‘ikemen’, Japans slang voor knappe mannen in de populaire cultuur [4].
Hiroki Terai richtte de huildienst op nadat hij scheidingsceremonies had georganiseerd voor koppels wier huwelijk was mislukt. Bij die ceremonies was het hoogtepunt het verbrijzelen van de trouwring met een hamer; de deelnemers gaven aan dat huilen het meest cathartische moment was. Terai startte zijn huilbedrijf in 2013 met workshops die voor iedereen in Tokio toegankelijk waren [1]. Volgens National Geographic was de dienst oorspronkelijk bedoeld om gescheiden vrouwen te helpen, en had Terai onderzoek gedaan naar de voordelen van huilen voordat hij een techniek ontwikkelde om tranen op te wekken [8].
Een verslaggever van de BBC nam deel aan een groepssessie in een vergaderzaal van een kantoorgebouw in Tokio. Die dag waren alle aanwezigen behalve één vrouw; de enige man was de bedrijfsleider die de sessie had georganiseerd [1]. National Geographic noemt deze praktijk vooral populair onder vrouwen [8]. Japan Daily meldt dat de dienst, die onderdeel is van de zogenaamde ‘rui-katsu’ of ‘traanzoeken’, zowel door individuen als door bedrijven kan worden ingehuurd [6].
Ryusei vertelde aan de BBC dat hij in het begin nog niet genoeg ervaring had en moeilijk kon huilen, waardoor ook het publiek niet kon huilen. Nu gaat het veel beter, aldus hem, omdat hij zelf kan huilen en anderen hem volgen [1]. Dit werk voldoet aan de definitie van ‘emotioneel arbeid’ zoals geformuleerd door socioloog Arlie Hochschild: het beheren van eigen emoties en die van anderen om aan de eisen van het werk te voldoen, inclusief het oproepen van een bepaald gevoel bij klanten of cliënten [5].
In Tokio hebben andere bedrijven soortgelijke initiatieven gelanceerd, zoals niet-seksuele knuffelsessies en diensten waarbij men een ‘vriend’ kan huren [1]. De eerste ‘huurfamilie’-dienst werd begin jaren ’90 in Japan aangeboden; Japan Efficiency Corporation begon in de herfst van 1991 professionele acteurs te leveren. In mei 1992 telde het bedrijf 21 klanten, een wachtlijst van 84 personen en meer dan 400 aanvragers voor de rol van professionele stand-in [2].
Japan Daily omschrijft ‘rui-katsu’ als het opzettelijk zoeken naar verdriet om emotionele catharsis te bereiken, vooral in stressvolle werkomgevingen [6]. Volgens National Geographic zou deze praktijk stress verminderen [8]. Psychologisch onderzoek maakt onderscheid tussen nuttige stress en negatieve stress; te veel stress vergroot volgens studies het risico op beroertes, hartaanvallen, maagzweren en depressie [3]. Graminto merkt op dat de gezondheidsvoordelen van huilen nog niet volledig zijn bewezen door klinisch onderzoek [7].



