Veel controversiële nummers hebben duidelijke redenen om vermeden of verboden te worden, van NWA’s profaniteit-gevulde F*ck Tha Police tot The Prodigy’s Smack My B*tch Up, maar de reden voor”Rumble, het enige instrumentale nummer dat van de radio verboden is, houdt vandaag de dag niet stand. Maar wist je dat dit nummer in de VS verboden was?
Ondanks dat het geen tekst heeft, werd Link Wray’s 1958‑song Rumble op verschillende radiostations in de Verenigde Staten verboden wegens het verheerlijken van jeugddelinquentie.
Verboden nummer van Link Wray
Volgens historicus Dan Del Fiorentino gaf Wray’s gitaar meer pit, meer delinquentie, als je wilt, aan rock‑en‑roll. Na net de Tweede Wereldoorlog te hebben overleefd en op zoek naar comfort en consistentie in traditionele waarden, verontruste Wray’s geluid veel mensen. Wray’s muziek paste niet in een wereld waarin volwassenen tieners en hun verlangen om individuen te zijn afwezen, mogelijk nadat ze zich bezighielden met wat als jeugddelinquentie werd beschouwd.
Rock uit de jaren vijftig was best wel schoon, en je hebt die kerel – hij draagt een leren jack, hij ziet er eng uit – en plots speelt hij dat luide akkoord dat praktisch je wenkbrauwen van je gezicht scheurt. Het was extreem agressief, en het effende de weg voor het volgende niveau van rock ’n’ roll.
Michael Molenda, redacteur van Guitar Player
Vanwege de stevige tegenstand tegen tienercultuur en Rumble, weigerden discjockeys op verschillende radiostations in de Verenigde Staten het nummer te draaien. Ondanks het ontbreken van tekst dachten sommigen dat de ruwe kracht van het nummer jonge mensen zou aanzetten tot rellen en jeugddelinquentie, die zich tegen sociale normen verzetten.
DJs in New York City en Boston weigerden Rumble te spelen, waardoor het het enige instrumentale nummer is dat ooit in de Verenigde Staten verboden is. Anderen waren het er wel mee eens dat het nummer gespeeld kon worden, maar protesteerden tegen de bedreigend klinkende titel. Zelfs Dick Clark liet Wray de muziek spelen op American Bandstand, maar weigerde het bij de eerste verschijning van Wray bij naam te introduceren. (Bron: Ranker)
Klinkt als een Uitnodiging tot Een Mesgevecht
Veel mensen genoten in de late jaren vijftig van live dansshows, ook wel hops genoemd, zoals American Bandstand en Milt Grant’s House Party, een populaire show in Virginia. Wray en zijn band, de Wraymen, later Ray Men, traden op voor House Party in januari 1958, en gastheer Grant vroeg hen een stroll te spelen, een type langzame rockmelodie en linedans.
Ik verzon net iets ter plekke, omdat ik geen enkele stroll‑nummer kende.
Link Wray, Musician
Wray voegde zich bij met drie akkoorden terwijl de drummer een beat oppakte. De band hield het nummer instrumentaal, wat toen niet ongebruikelijk was. Toch werd het nummer uniek toen Wray’s broer Ray de microfoon in de gitaarversterker plugde om een ruig, veel luider geluid te creëren.
De speakers trillen omdat ze dat zware spel niet aankunnen, ze zijn klein, en ik speel echt hard, snap je? Dus ze trillen overal en die kids begonnen te zwermen, stormend naar het podium… Mijn broer Doug stapte van de drums af en begon zich rot te lachen. Hij zei, ‘Weet je, je hebt hier de hele verdomde nacht gespeeld en die kids hebben geen aandacht gegeven, en nu speel je dit ding en ze gaan helemaal apesh*t.’ We speelden het ongeveer vier of vijf keer. Dus Milt rook een dollar en zegt tegen Ray, ‘We moeten een studio vinden.’
Link Wray, Musician
(Bron: Ranker)
