Op 5 maart 2007 ontdekten medewerkers van een ABN Amro-filiaal in het Antwerpse diamantkwartier dat vijf kluisjes leeg waren. De diamanten wogen in totaal ongeveer 120.000 karaat en waren goed voor een waarde van €21 miljoen, oftewel ongeveer £14,5 miljoen [1]. Onderzoekers vermoedden dat de stenen die maandagochtend of de vrijdag ervoor waren weggenomen [1]. Volgens een later verslag van een beveiligingsexpert vond de diefstal plaats op 2 maart en bedroeg de buit $28 miljoen [2].
Een jaar vóór de diefstal was de hoofdverdachte een vaste bezoeker van het filiaal; hij stelde zich voor als Carlos Hector Flomenbaum uit Argentinië [1]. Een veelgeciteerde samenvatting van de zaak vermeldt dat het vertrouwensopbouwproces in 2006 begon, met de overval het jaar daarop [3]. Een paspoort op naam van Flomenbaum was enkele jaren eerder in Israël gestolen [1]. De politie verspreidde een compositiefoto van een grijsharige man van 1,90 meter lang, tussen de 55 en 60 jaar oud, die Engels sprak met een Amerikaans accent en soms een baseballpet droeg [1].
Flomenbaum kwam bijna dagelijks langs om met het personeel te kletsen en grappen te maken; hij bracht zelfs chocolade mee [1][2]. Philip Claes, woordvoerder van de Antwerpse Diamantraad, beschreef de methode: "Hij gebruikte geen geweld. Hij had één wapen, namelijk zijn charme, om vertrouwen te winnen" [1]. Volgens Claes wist de dief het personeel te charmeren, originele sleutels te verkrijgen om te kopiëren en te achterhalen waar de diamanten werden bewaard [1][2].
Het filiaal beschikte over beveiligers, kluisdeuren die bestand waren tegen explosies en automatisch sloten, toegang met sleutelkaarten, sloten op de kluisjes, video-opnames en een beveiligingssysteem dat meer dan €1 miljoen had gekost [2]. Claes vatte het falen van deze maatregelen samen in een zin die later vaak werd geciteerd: "Ondanks alle inspanningen om in beveiliging te investeren, helpt er niets als er een menselijke fout wordt gemaakt" [1][2].
Het bankpersoneel gaf de man een elektronische kaart waarmee hij de kluis kon betreden; hij behoorde tot een selecte groep vertrouwde handelaren met die toegang [1]. Binnen opende hij de kluisjes met de gekopieerde sleutels, vulde een tas en verliet het gebouw alleen [2]. Antwerpse banken moeten klanten kunnen bedienen die hun diamanten ’s nachts achterlaten en overdag ophalen; daarom krijgen bepaalde klanten toegang tot de kluis [1].
Meer dan de helft van alle wereldwijde diamanttransacties vindt plaats in het Antwerpse diamantdistrict, een doolhof van straten rond het centraal station dat jaarlijks £12 miljard aan omzet genereert [1]. De autoriteiten boden een beloning van €2 miljoen uit voor informatie die tot een arrestatie kon leiden [1]. Waarom er meer dan een week verstreek tussen de ontdekking en de openbare bekendmaking, en wie de beloning financierde, werd niet vermeld [1].
In 2003 wisten dieven 123 kluisjes open te wrikken; ze vonden zoveel waardevolle spullen dat ze slechts voor $100 miljoen aan diamanten, goud en sieraden konden meenemen [1]. Een Italiaanse bende stond aan de basis van die overval; de leden zitten nu achter de tralies, maar de gestolen goederen zijn nog steeds vermist [1]. De diefstal van 2007 was kleiner en rustiger van aard: één man gebruikte een kaart en een set gekopieerde sleutels om zijn daad te verrichten.
Stephen Mogle, beveiligingsexpert, publiceerde in 2017 een analyse waarin hij de zaak als een klassiek voorbeeld van social engineering beschouwde [2]. Hij wees erop dat de beveiliging van de kluis werd ondermijnd door een vriendelijke klant die een jaar lang relaties opbouwde voordat hij iets vroeg [2]. Mogle’s conclusie was bedoeld voor bedrijven: menselijke fouten vormen het zwakste element in de beveiligingsstructuur van elke organisatie [2].


