Artikel O van het Verdrag van de Europese Unie specificeert de enige materiële voorwaarde voor de aanvrager: dat ze een Europese Staat. Dat criterium heeft geen eenduidige interpretatie. Het kan worden geïnterpreteerd in termen van geografie, cultuur of politiek. Maar heeft Marokko een kans om deel uit te maken van de Europese Unie?
Marokko heeft in 1987 een aanvraag ingediend om toe te treden tot de Europese Gemeenschappen, die de voorloper waren van de Europese Unie. De aanvraag werd afgewezen omdat Marokko niet wordt beschouwd als een “Europees land” en niet in aanmerking kwam om toe te treden.
De EU‑Marokko Relatie is Complex
De Europese Unie en Marokko hebben een lange geschiedenis van samenwerking. Deze band is voordelig gebleken voor beide partijen, aangezien verschillende politieke en commerciële overeenkomsten dit ondersteunen. Het is nooit een gemakkelijke weg geweest.
Ondanks de wederzijdse voordelen hebben de twee altijd een hobbelige relatie gehad, met verschillende potentiële oorzaken van geschillen. De oorzaak van deze ruzies blijkt moeilijk te begrijpen. Waarom kunnen beide partners geen vreedzame relatie ontwikkelen en behouden, ondanks de duidelijke voordelen?
Om te beginnen, de ongelijke aard van het partnerschap. Marokko's belangrijkste economische partner en een van zijn dichtstbijzijnde politieke vrienden is de EU; voor een Afrikaans land is Marokko meer verwant aan westerse partners dan aan zijn buren in het Midden‑Oosten, Noord‑Afrika en de rest van Afrika. De EU bevindt zich echter niet in hetzelfde schuitje. Ondanks de belangstelling van de regering voor de Zuidelijke Buurt, zijn de ambities voor de regio altijd bescheiden geweest. Marokko was geneigd andere wegen te bewandelen om de EU naar zijn wil te bewegen vanwege zijn huidige situatie, die hem geen economische hefboom geeft.
Het Sahrawi Arabisch Democratische Republiek vraagstuk, vaak bekend als Westelijke Sahara, is het tweede en wellicht belangrijkste onderwerp. Westelijke Sahara was een kolonie van Spanje. Echter, de Madrid‑akkoorden van 1975 gaven Marokko en Mauritanië controle over het gebied. Mauritanië gaf vervolgens afstand van zijn claim op de regio, en Marokko nam de volledige administratieve autoriteit over. Desondanks werd dit gedaan in strijd met het internationaal recht, en de VN verklaarde de overeenkomst nietig onder Artikel 73 van het VN‑Handvest. (Bron: European Student Think Tank)
Het Handvest van de Verenigde Naties Artikel 73
De Verenigde Naties verklaarden dat de overeenkomst onder Artikel 73 bepaalt dat:
Leden van de Verenigde Naties die verantwoordelijkheden hebben of op zich nemen voor het bestuur van gebieden waarvan de bevolking nog geen volledige zelfbestuur heeft bereikt, erkennen het principe dat de belangen van de inwoners van deze gebieden voorop staan en aanvaarden als een heilig vertrouwen de verplichting om, binnen het systeem van internationale vrede en veiligheid dat door het huidige Handvest is vastgesteld, het welzijn van de inwoners van deze gebieden tot het uiterste te bevorderen.
De Verenigde Naties, Artikel 73
(Bron: European Student Think Tank)
Het Koninkrijk Marokko
Marokko is een land met een rijke geschiedenis. Het is op een heldere dag vanaf de Spaanse kust te zien, dat lange tijd buitenlandse invasies heeft weerstaan en fungeert als een kruispunt voor Europese, Oosterse en Afrikaanse beschavingen. Veel van de Imazighen die daar leefden, waren bekeerd tot het christendom of het jodendom, dat tijdens een korte periode van Romeinse heerschappij was geïntroduceerd. Arabische invallers uit het Oosten brachten de islam naar de Imazighen, die deze geleidelijk accepteerden. In de 12e en 13e eeuw triomfeerde de doctrinaal strenge Almohaden-dynastie over talrijke sektarische tendensen, waardoor de soennitische islam de overhand kreeg ten opzichte van verschillende sektarische bewegingen. (Bron: Britannica)
