Iets ergens in Oakland, Californië, zou er een dief moeten zitten met de mastertapes van een Green Day‑plaat die niemand ooit heeft gehoord. De band zegt dat deze opnames in 2003 uit hun eigen studio zijn gestolen. De drummer wil er niet over praten. De producer gaat off‑the‑record als je het erover hebt. En het album dat Green Day in plaats daarvan maakte, verkocht 23 miljoen exemplaren.
Het officiële verhaal gaat als volgt: Green Day bracht in 2002 zes maanden door met het opnemen van een 16‑track album genaamd Cigarettes and Valentines in Studio 880 in Oakland. Het zou een vervolg zijn op Warning, hun uitgave uit 2000 die stilletjes onder de verwachtingen bleef. De nummers waren opgenomen, het album was in wezen klaar, en toen verdwenen de mastertapes uit Jingletown Studios, de eigen faciliteit van de band.[1]
In plaats van het geheel opnieuw op te nemen, besloten frontman Billie Joe Armstrong, bassist Mike Dirnt en drummer Tré Cool om helemaal opnieuw te beginnen. Wat ze uit dat lege blad bouwden was American Idiot, een punkrockopera die de Billboard 200 aanvoerde, de Grammy won voor Best Rock Album, een Broadway‑musical voortbracht en het best verkochte rockalbum van de 21e eeuw in het VK werd.[2]
Het diefstalverhaal heeft zich nooit echt staande gehouden. In een interview uit 2024 met Kerrang! werd Tré Cool rechtstreeks gevraagd te bevestigen dat de tapes echt waren gestolen. Zijn volledige reactie: “Volgende vraag.” Producer Rob Cavallo, destijds ook senior VP van A&R bij Warner Bros.: “Eh, we zullen hier waarschijnlijk off‑the‑record moeten gaan.”[3]
Wat is plausibeler? De band zat in de problemen. Warning was een commercieel teleurstelling. Armstrongs huwelijk viel uit elkaar. De drie leden waren, volgens Dirnt zelf, “argumentatief en ellendig.” Er gingen zelfs geruchten in 2002 dat Warner Bros. hen volledig zou laten vallen.[2] Armstrong beschreef later hun greatest‑hits‑compilatie International Superhits! als “een uitnodiging tot een midlifecrisis.”[2]
In deze crisis kwam Cigarettes and Valentines neer als iets minder dan “maximum Green Day.” Armstrong erkende dat het materiaal “goede spullen” was, maar bewees nooit echt dat het geweldig was. Snelle, harde punk in de stijl van Kerplunk en Insomniac, een bewuste terugtrekking naar vertrouwd terrein.[4] Veilig. Comfortabel. Niet het soort plaat dat een carrière redt.
Dirnt onthulde later iets onthullends: nadat ze het album hadden ingeleverd, had de band twee of drie extra nummers geschreven die ze “echt leuk vonden.” Ze kwamen bij elkaar en maakten een keuze. Ze konden Cigarettes and Valentines uitbrengen en jaren met deze nieuwe ideeën rondhangen, of ze konden de vonk achterna gaan.[1]
Dat “ding” bleek het verhaal van Jesus of Suburbia te zijn, een conceptalbum over een ongelukkige Amerikaanse tiener tegen de achtergrond van 9/11 en de Irak‑oorlog. “Boulevard of Broken Dreams” won de Grammy voor Record of the Year. Het album stond in de hitlijsten van 27 landen. De Broadway‑adaptatie opende in 2010.[2]
Er zijn alleen nog fragmenten van Cigarettes and Valentines naar voren gekomen. Het titelnummer verscheen als live‑opname op de 2011‑uitgave van Awesome as Fuck. De originelen? Weg. Vermoedelijk nog steeds in het bezit van degene die ze zogenaamd heeft gestolen, een dief die blijkbaar geen interesse had om een van de meest begeerde verloren albums in de rockgeschiedenis van meer dan twee decennia te lekken.[5]
Of de tapes nu gestolen waren of stilletjes op de plank werden gelegd, het resultaat was hetzelfde: Green Day verbrande de veilige optie en zette alles in op iets dat hen bang maakte. Het is de beste beslissing die ze ooit hebben genomen.
