John Hughes stond algemeen bekend om zijn coming-of-age tienerkomedies met eerlijke weergaven van het voorstedelijke tienerleven. Hij was behoorlijk dol op Molly Ringwald, waardoor de meeste van zijn films personages bevatten die zij heel goed speelde. Maar heb je gehoord van zijn film Planes, Trains, and Automobiles?
De originele versie van de film Planes, Trains, and Automobiles was 3,5 uur. Het werd geknipt tot 1,5 uur, waarbij personages en subplotten werden verwijderd. Dit kwam door improvisaties tussen Steve Martin en John Candy.
Planes, Trains, and Automobiles
Planes, Trains, and Automobiles is een komische film met Steve Martin en John Candy in de hoofdrollen, geregisseerd door John Hughes. Hij werd uitgebracht op 25 november en verdiende wereldwijd $49 miljoen. Het verhaal draait om een onwaarschijnlijke vriendschap en avonturen van marketingdirecteur Neal Page, gespeeld door Martin, en douchegordijnringverkoper Del Griffith, gespeeld door Candy. (Bron: IMDb)
Het duo stond voor vele uitdagingen in hun zoektocht om op tijd voor Thanksgiving thuis te komen. De film wordt geclassificeerd als een buddy‑comedy, waarbij twee niet bij elkaar passende personen allerlei bizarre tegenslagen ondervinden.
De film begint in New York, waar Martin enthousiast haastig naar het vliegveld rent om naar huis te gaan naar zijn familie in Chicago. De vlucht werd omgeleid vanwege slecht weer. Vervolgens ontmoet hij Candy, en besluiten ze hun geluk te beproeven met verschillende vervoersmiddelen, vandaar de titel Planes, Trains, and Automobiles.
Hun vlucht werd omgeleid naar Wichita, Kansas, en het duo moest een motelkamer delen met één queensize bed. Ze gingen vervolgens een trein nemen en een auto huren, die Candy per ongeluk in brand steekt.
Martin’s karakter ontwikkelde een sterk ressentiment jegens Candy’s, omdat Candy een luidruchtig en irritant persoon was maar bleef meelopen zodat hij thuis kon zijn voordat de kalkoen werd geserveerd. Uiteindelijk bereiken de onwaarschijnlijke vrienden Chicago en gaan ze elk hun eigen weg, en Martin beseft Candy’s eenzaamheid. (Bron: Reel Views)
De film duurt één uur en 33 minuten, maar de onbewerkte versie liep drieënhalve uur. Het originele script bestond uit 145 pagina's en bevatte veel andere personages en subplotten die verloren gingen in de knip.
De film toonde geen subplotten, zoals dat Martin’s vrouw vermoedt dat hij een affaire heeft met het Del-personage waarmee hij reist. Een andere subplot die de knip niet overleefde was het verhaal van de dief die Martin’s geld stal. En misschien wel de belangrijkste subplot die niet in de knip terechtkwam, was de uitleg waarom Candy’s personage zo gehecht was aan Martin’s personage. (Bron: AV Club)
John Hughes’ Films
John Hughes was een Amerikaanse filmregisseur, producent en scenarioschrijver. Hughes stond bekend om zijn eerdere films die zich richtten op tiener‑ en coming‑of‑age‑verhalen, waarbij hij een talent had om vrij realistische adolescentenpersonages uit die tijd weer te geven. (Bron: IMDb)
Hier zijn enkele van de beste films die aan Hughes worden toegeschreven:
- Miracle on 34th Street (1994)
- The Home Alone Series
- Some Kind of Wonderful (1987)
- Ferris Bueller’s Day Off (1986)
- Pretty in Pink (1986)
- The Breakfast Club (1985)
- Sixteen Candles (1984)
- National Lampoon’s Vacation (1983)
(Bron: Cinelinx)






