Bleekmiddel wordt algemeen gebruikt in bijna elk huishouden. Het is specifiek voor het verwijderen van vlekken en het verwijderen van kleur van kleding of stof. Sommige mensen gebruiken het zelfs als desinfectiemiddel voor het reinigen van oppervlakken. Maar heb je je ooit afgevraagd waarom onze huid glibberig wordt wanneer we per ongeluk bleekmiddel aanraken?
Het glibberige gevoel wanneer bleekmiddel per ongeluk in contact komt met onze huid, is te wijten aan dode huidcellen die bestaan uit een hoog percentage eiwitten, suikers en vetten, die beginnen af te breken en op te lossen als een natuurlijk effect van bleekmiddel.
Wat is saponificatie?
Saponificatie is een chemische reactie die normaal is voor zeepproductie. Deze term is afgeleid van het Latijnse woord voor zeep, sapo. Een van de gemakkelijkste en meest kostenefficiënte methoden om zeep te produceren is door het verwarmen van carbonzuuresters, olie met water, en een hoofdingrediënt, aanvankelijk houtas. (Bron: Britannica)
Saponificatie is de juiste term om te gebruiken wanneer we per ongeluk bleekmiddel aanraken. Het is simpelweg omdat we zeep produceren wanneer de bovenste laag van onze huid afbreekt. (Bron: CHM)
Hoe werd zeep vroeger vervaardigd?
Er werd gezegd dat de vroege zeepmakers hout- of plantenas en dierlijke vetten gebruikten die kaliumcarbonaat bevatten dat in water werd verdund. Ze brachten het mengsel aan de kook en voegden meer as toe totdat het kokende water verdampte.
Tijdens dit zeepmaakproces vindt een langzame chemische splitsing van het neutrale vet plaats waarbij de vetzuren reageren met de alkali carbonaten van de hout- of plantenas die zich vormen tot zeep. (Bron: Britannica)
Wat is bleekmiddel?
Bleekmiddel staat ook bekend als natriumhypochloriet. Het kan vloeibaar of vast zijn. Voor 1774 was het natuurlijke belangrijkste bleekmiddel zonlicht totdat Karl Wilhelm Scheele chloor ontdekte. De studie werd in 1785 versterkt door Claude Berthollet om de bleekende eigenschappen van chloor aan te tonen.
De combinatie van chloor en gebluste kalk werd omgezet in een bleekpoeder geïntroduceerd door Charles Tennant in 1799, die in aanzienlijke hoeveelheden bleekdoek en papier produceerde, wat hetzelfde effect had als chloor en gemakkelijker te vervoeren en te hanteren was.
In de jaren 1920 werd het standaard gebruikte bleekmiddel langzaam vervangen door vloeibaar chloor en natriumhypochlorietoplossingen. Dat was toen vloeibaar bleekmiddel werd geboren. (Bron: Britannica)
Wie heeft bleekmiddel uitgevonden?
Het was Claude Louis Berthollet die bleekmiddel uitvond. Berthollet was een Franse scheikundige, geboren op 9 december 1748 in Talloires, Savoye, Frankrijk. Hij behaalde zijn medische graad aan de Universiteit van Turijn, de hoofdstad van Savoye. Berthollet trouwde in 1779 met Marguerite‑Marie Baur en kreeg in 1780 hun enige zoon, genaamd Amedee.
Berthollet stond bekend om zijn onderzoek waarbij hij scherpe experimentele vaardigheden combineerde met fundamentele theoretische voorstellen over de aard van chemische reacties.
Berthollet beoefende enkele jaren zijn medische carrière terwijl hij zich op zijn wetenschappelijke loopbaan richtte. Zijn wetenschappelijk onderzoek bracht hem al snel tot een van de toonaangevende Franse scheikundigen.
Toen Berthollet in 1791 zijn studie over de Elementen van de Kunst van het Verven publiceerde, Elements de l’art de la teinture,, was zijn methode om chloorstof te gebruiken voor het bleken al bekend en werd die toen commercieel benut in Engeland.
Kort daarna werd een andere studie van Berthollet, Description de l’art du blanchiment par l’acide muriatique oxygéné uit 1795, gepubliceerd, evenals de Engelse versie, Elements of the Art of Dyeing with a Description of the Art of Bleaching by Oxymuriatic Acid in 1824.
Berthollet maakte in 1804 de tweede editie van zijn boek over bleken en verven in samenwerking met zijn zoon en werd later geïntroduceerd in een zakelijke onderneming in de chemische industrie. (Bron: Britannica)
