Praat niet aan de telefoon tijdens de film. Als je de persoon terug moet bellen, doe dat dan tijdens de pauze of nadat de vertoning is afgelopen. Let op de aankondigingen over theaterregels die vóór veel voorstellingen worden gedaan, evenals de locatie van de nooduitgangen. Dit zijn voorbeelden van theateretiquette. Maar wist je dat er een plek was voor storende en onstuimige speelse kinderen?
In de jaren 40 boden bioscopen cry rooms aan als een voorziening. Dit waren kleine gebieden achterin een theater waar ouders met lawaaierige kinderen de film konden blijven kijken. Door de opkomst van multiplexbioscopen nam het aantal van deze kamers tegen de jaren 70 aanzienlijk af.
De Oplossing van de Bioscoop
Hoewel storende kinderen vaak worden afgeschilderd als een moderne ergernis voor bioscoopbezoekers, bestaat dit problematische probleem waarschijnlijk al zolang ouders hun kinderen naar de film brengen.
Tegenwoordig wordt het probleem over het algemeen als vanzelfsprekend beschouwd of slechts zelden aangepakt via alternatieve toegangsprogramma's zoals alleen 21 en ouder of Mommy Mondays. Er was echter ooit een relatief eenvoudige oplossing voor dit probleem, de creatie van de cry room.
Het eerste theater dat het concept gebruikte, is verloren gegaan in de geschiedenis. Toch, beginnend in de jaren 40, hadden veel bioscopen een kleine, geluidsdichte kamer of hok achterin hun auditorium waarmee ouders met lawaaierige kinderen films konden kijken zonder andere bezoekers te storen.
De cry rooms, die meestal niet meer dan een half dozijn personen huisvestten, hadden een groot kijkraam en, in sommige gevallen, een onafhankelijke geluidsbron. De ruimte werd af en toe ingericht in een meer casual woonkamerstijl, maar vaker wel voorzien van voorzieningen die overeenkwamen met het aangrenzende auditorium. Deze ogenschijnlijk ideale eigenschap werd nooit een industriestandaard, maar het was een luxevoorziening voor veel moderne bioscopen gedurende enkele decennia.
In de loop der jaren is dit concept af en toe als nieuwigheid teruggekomen, en er zijn nog steeds ketens die het idee hebben herontdekt, aangezien veel exploitanten manieren zoeken om de grillige publieksgroepen opnieuw te boeien.
Het enige overgebleven voorbeeld in Orange County is te vinden bij Rancho Niguel 8, in Laguna Niguel; een Mann-gebouw uit het einde van de jaren 80 met verschillende nieuwe ontwerpkenmerken, waaronder een vroege poging tot stadionzithouding.
Aangezien storende kinderen nog steeds een veelvoorkomende klacht zijn onder bioscoopbezoekers, en theaterexploitanten hun wortels in showmanship weer oppakken, vraagt men zich af of de cry room binnenkort een comeback zal maken. (Bron: Cine Log)
Wil de kerk het concept van de huilkamer aanpassen?
Terwijl Jezus, volgens het evangelie van Matteüs, de kleintjes aanmoedigde om naar hem toe te komen, tolereren kerkgangers in het moderne Amerika de uitbarstingen van kinderen niet gemakkelijk.
Voor sommige ouders is de eenvoudige aanwezigheid van een huilkamer een reddingslijn. Het stelt hen in staat om op zondag met kinderen naar de kerk te gaan en zich op hun gemak te voelen, ongeacht hoe ze zich gedragen.
Anderen zien het als een soort vagevuur, een “strafhok”, waar ze moeten lijden totdat hun kinderen oud genoeg zijn om de kerk op de juiste manier binnen te gaan.
Er zijn nog steeds discussies over of ze de huilkamer terug willen brengen in kerken, aangezien sommige mensen dit idee verzetten terwijl anderen het steunen. (Bron: North Carolina Register)
