De bioscoop wordt gedefinieerd door excessen: groot scherm, grote luidsprekers en groot eten. Enorme frisdranken, bakken popcorn en genoeg snoep om je wakker te houden tijdens de vertoning van de volledige Star Wars‑ en Lord of the Rings‑sagastukken zijn beschikbaar. Wist je waarom Joshua Thompson een filmtheater in Michigan heeft aangeklaagd?

Joshua Thompson heeft een rechtszaak aangespannen tegen een AMC‑filmtheater in Michigan vanwege de hoge kosten van concessiesnacks. Hij beweert dat hij vroeger zijn eigen snacks meenam tot het theater ze verbood. Thompson betaalde $8 voor een frisdrank en een pakje Goobers, maar hij kon dezelfde items voor minder dan $3 bij een nabijgelegen drogisterij krijgen.

De Enorme Winstmarge

Aangezien snacks zo cruciaal zijn voor de winst van een filmtheater, is het geen verrassing dat de winstmarge schokkend kan zijn. Een popcorn van $8 kost misschien slechts 90 cent aan materialen, wat een indrukwekkende 800 procent Return on Investment (ROI) oplevert; een frisdrank van $6 kan minder dan $1 kosten in siroop, water en bekers, wat een rendement van 600 procent oplevert. Het is dan ook geen verrassing dat ze gratis navullingen kunnen aanbieden. (Bron: Mental Floss) 

Wist je dat de eerste filmtheaters snacks verboden? 

Toen enkele van de eerste films in de jaren 1920 op schermen verschenen, hadden bioscopen een algemeen beleid: geen eten toegestaan. De managers van filmtheaters zagen hun bedrijf als vergelijkbaar met dat van een live‑theater, met een enigszins plechtige sfeer. Smakken en slurpen werd afgekeurd. Bovendien zouden popcorn en andere snacks morsen en hun sierlijke tapijtvloeren beschadigen. Echter, toen stille films plaats maakten voor talkies, en een constant geluid kon helpen het kauwen te dempen, versoepelden veel theaters hun beperkingen. (Bron: Mental Floss) 

Wie verkocht aanvankelijk snacks in filmtheaters?

Hoewel talkies een meer ontspannen houding ten opzichte van theatereten hadden, waren bioscopen nog steeds niet uitgerust om diverse snacks te serveren. Het was voor de eigenaren gemakkelijker afspraken te maken met de popcorn‑straatverkopers, die meestal buiten rondhingen en zakken verse popcorn uitdeelden aan aankomende bezoekers. Het theater rekende een dagelijkse vergoeding, en popcornverkopers konden zowel aan kaarthouders als aan voorbijgangers verkopen. Theatereigenaren stonden ook toe dat snoepautomaten in hun lobby’s werden geïnstalleerd.

Managers leerden uiteindelijk hun les en kochten hun eigen popcornmachines. Het beste van alles was dat het heerlijke aroma van de popcorn de lobby’s van filmtheaters doordrong, waardoor het het ideale verkoopinstrument werd. (Bron: Mental Floss) 

Redders van de Grote Depressie

Tijdens de Grote Depressie waren er steeds minder mensen met besteedbaar inkomen voor amusement, en veel bioscopen gingen failliet. Echter leken bioscopen die snacks begonnen te serveren stand te houden. Popcorn was goedkoop genoeg voor filmliefhebbers, slechts 10 cent per zak, en de winst uit snacks hielp de eigenaren drijvende te houden. Milk Duds, een andere goedkope traktatie die in 1926 werd geïntroduceerd, kostten slechts 5 cent. Klanten vonden al snel dat films en snacks een goede combinatie waren. Tegen 1945 waren bioscopen goed voor 40 % van alle in de Verenigde Staten geconsumeerde popcorn. Het werd de de facto snack bij suikerrantsoenen tijdens de Tweede Wereldoorlog. (Source: Mental Floss) 

Afbeelding van VanityFair