Op een gegeven moment zal een buurman iets doen dat je irriteert. Maar iets doen dat uiteindelijk je eigendom devalueert kan behoorlijk verontrustend zijn. Hier’s het verhaal over twee advocaten die ruzie maken over een basketbalveld.

Een advocaat uit Californië vroeg een straatverbod aan tegen de kinderen van zijn buur’s om te voorkomen dat ze basketbal speelden in hun tuin. De advocaat beweerde dat de waarde van zijn huis met $100.000 daalde door het lawaai.

Wat begon de hele ellende?

Twee advocaten, Kenneth Schild en Michael Ruben, besloten hun geschil over een klein basketbalveld voor de rechter te brengen. Ruben was de klager die een permanente verbod eiste om te voorkomen dat zijn buren, de Schilds, basketbal speelden op hun terrein op specifieke uren van de dag.

In december 1987 plaatsten de Schilds een basketbalring in hun achtertuin. Een standaard backboard met een ring werd gemonteerd op een metalen paal die zich op een halve cirkelvormige betonnen ruimte bevond. Een muur scheidde de ruimte van het huis van Rubin’s.

In januari 1988 klaagde Rubin over het lawaai dat Jonathan Schilds, zijn 13-jarige buur, veroorzaakte. Rubin legde uit dat het spel van Jonathan’s de rust verstoorde. Als gevolg daarvan kon hij geen dutjes doen en ontspannen in zijn eigen huis.

Kenneth Schild giette extra beton in de holle paal en installeerde rubberen schuim op het backboard om het geluid te dempen. Hoewel dit het lawaai verminderde, vond Rubin het nog steeds onacceptabel. (Bron: Jurisprudentie)

Waarom escaleerde het probleem tot een rechtszaak?

Rubin beweerde dat de Schilds ongeveer 3 tot 5 keer per week basketbal of hardball speelden in de ruimte. Echter, Bradley Smith, een andere buur die Rubin’s situatie steunde, stelde dat het gebied slechts 2 tot 3 weken voor een beperkte tijd werd gebruikt.

Op 9 maart 1989 klaagde Rubin over het lawaai en eiste dat Jonathan Schild zou stoppen met spelen. Kenneth Schild adviseerde zijn zoon om nog 10 minuten door te gaan tot het avondeten klaar was. Op dat moment was Rubin woedend. Hij spoot water over het hele gebied met een tuinslang. Hoewel Rubin beweerde dat hij de slang niet op iemand gericht had, waren Kenneth en Jonathan Schild nat, en besloot Kenneth aanklachten voor mishandeling tegen Rubin in te dienen. (Bron: Jurisprudentie)

Hoe reageerden de Schilds?

De Schilds dienden op 22 maart 1989 een klacht in tegen Rubin. Aanklachten voor mishandeling, lichamelijk geweld, overtreding, overlast en opzettelijke toebrenging van emotioneel leed werden ingediend. Deze werden geconsolideerd en stonden in afwachting van een proces.

Andere buren begonnen zich te bemoeien. Joseph Burton hoorde oorverdovend rockmuziek die door de Rubins werd gespeeld. Er werd gezegd dat dit gericht was op het huis van de Schild’s. Bradley Smith, die de Rubins steunde, ontkende ooit muziek te hebben gehoord.

Op 1 april 1990 besloot Rubin opnieuw water over het basketbalveld te sproeien. De volgende dag verkregen de Schilds een tijdelijk straatverbod tegen hun buren. De rechtbank oordeelde tegen de Rubins en vertelde hen dat ze geen direct contact of communicatie van welke aard dan ook met de Schilds mochten hebben. (Bron: Jurisprudentie)

Hoe eindigde het?

Rubin was niet van plan de strijd te verliezen. Hij vroeg een straatverbod aan tegen de kinderen van de Schilds. Hij probeerde hen te verhinderen vrij in hun tuin te spelen. Gelukkig wees de rechtbank zijn verzoek af en stelde dat redelijkerwijs mensen enige overlast van buren kunnen verwachten. (Bron: Jurisprudentie)