Krokodillen en alligators zijn overlevende leden van een oude evolutionaire tak van archosauriërs. Deze soort domineerde de planeet tijdens het laat-Trias, voordat een uitstervingsgebeurtenis hen liet verdringen door dinosauriërs.

Krokodillen lijken uit een ander tijdperk te komen toen reptielen heersten. Echter, uiterlijk kan misleiden. Krokodillen van tegenwoordig zijn geen overblijfselen uit het Jura‑tijdperk, maar eerder een uitdrukking van een enorme, diverse familie die al meer dan 235 miljoen jaar bestaat. Belangrijker nog, krokodillen evolueren nog steeds sneller dan in het verleden. Maar wist je dat zowel krokodillen als alligators verwant zijn aan archosauriërs?

Krokodillen en alligators zijn overlevenden van een oude evolutionaire tak van archosauriërs die de planeet domineerden in het late Trias voordat ze werden verdrongen door dinosauriërs vanwege een uitstervingsgebeurtenis.

De Krokodil en Zijn Oom

Een goed bewaarde voorouder van krokodillen heeft onthuld hoe de reptielen evolueerden tot de gevreesde waterroofdieren van vandaag.

De Amphicotylus milesi, bekend als de oom van de moderne krokodillensoorten, had een vergelijkbare schedel als zijn latere verwanten, waardoor hij zijn keel kon afsluiten. Dit zou de roofdier in staat hebben gesteld om prooi in het water te achtervolgen zonder angst om te verdrinken.

Amphicotylus milesi is een fantastisch exemplaar, en het zien als een opgehangen exemplaar is ongelooflijk omdat het bijna op een moderne krokodil lijkt. Het behoorde tot de goniopholididae, die een vergelijkbare semi‑aquatische levensstijl hebben en over het algemeen een vergelijkbare schedelvorm en skelet als moderne krokodillen. Ze zijn een van de vroegste vertakkende lijnen in een groep genaamd neosuchia, die alle moderne krokodillensoorten en hun dichtstbijzijnde voorouders omvat.

Doctor Stephen Spiekman, Onderzoeker Gunma Museum of Natural History

(Source: Natural History Museum UK)

De Afkomst van de Krokodil

Krokodillen evolueerden ongeveer 200 miljoen jaar geleden tijdens de Late Trias en Vroege Jura. Deze voorouders hadden een kortere snuit dan de meeste levende krokodillensoorten. Ze hadden echter wel een secundair botachtig gehemelte dat de doorgang tussen hun interne en externe neusgaten scheidde, net als al hun nakomelingen.

Krokodillen staan bekend als levende fossielen, dus je zou kunnen denken dat ze er al miljoenen jaren hetzelfde uitzien. Tegenwoordig zijn ze allemaal semi‑aquatisch en roofdieren van vissen en ander prooi, maar ze hebben een zeer interessante evolutionaire geschiedenis. Ze begonnen op het land te leven waar ze over het algemeen kleiner en veel actiever waren. Sommige, zoals Sarcosuchus, waren enorme roofdieren, terwijl anderen herbivoren en omnivoren waren.

Doctor Stephen Spiekman, Onderzoeker Gunma Natuurhistorisch Museum

Naarmate carnivore crocodyliformen de dominante vorm werden, stierven deze diverse soorten en hun afstammelingen uit.

Een groep van deze reptielen die zich tijdens het Jura-periode ontwikkelde, was de goniopholididae. Ze deelden veel kenmerken met moderne krokodillen, waaronder een vergelijkbaar lichaamsplan, wat wijst op een semi‑aquatische levensstijl.

Hun semi‑aquatische levensstijl wordt verder geholpen door de aanwezigheid van de gularklep, die een flap gebruikt om de mond van de keel af te sluiten. Hierdoor kan het reptiel via zijn neusgaten ademen, zelfs als de rest van zijn hoofd onder water is.

Wij mensen hebben een secundair gehemelte, maar krokodillen zijn zeldzaam onder reptielen in het hebben ervan. Het houdt de neusholte en de mond gescheiden, met in plaats daarvan een opening aan de achterkant van de keel. Echter, krokodillen hebben de gularklep achter de mond die deze van de neus kan scheiden, waardoor ze kunnen ademen zelfs als hun mond onder water is. De klep is een fundamenteel onderdeel van de manier waarop krokodillen tegenwoordig leven en jagen, waardoor ze met hun open mond in het water kunnen zitten.

Doctor Stephen Spiekman, Onderzoeker Gunma Natuurhistorisch Museum

Daarentegen bevat deze flap kraakbeenachtige structuren die slecht fossiliseren, waardoor het moeilijk is te bepalen wanneer de gularklep voor het eerst evolueerde. Amphicotylus miles, een van de best bewaarde goniopholididae‑exemplaren, heeft een van deze kraakbeenachtige elementen bewaard. (Bron: Natural History Museum UK)

Afbeelding van Savalli.Us