Volgens het onderzoek van Gottman en Levenson is het succes van een relatie niet afhankelijk van luxe, grandioze gebaren. In plaats daarvan berust het op de dagelijkse interacties van de partners en hun aandacht die gericht is op elkaars verzoeken, waarbij verzoeken de subtiele handelingen zijn die men doet om een verbinding met de ander te vragen.
John Gottman merkte op dat succesvolle relaties sterk gericht waren op het aandachtig zijn voor elkaars verzoeken. Als partners de kleine inspanningen van de ander negeerden, zou hun relatie gedoemd zijn te mislukken.
De Bevindingen van het Love Lab
In een relatie zijn lijkt in eerste instantie een gemakkelijke taak, maar het vereist nauwgezette inspanning op dagelijkse basis om er te blijven. De grootsheid van iemands gebaren is niet per se een van de belangrijkste indicatoren voor het succes van een relatie.
De Amerikaanse psycholoog John Gottman en collega Robert Levenson voerden een studie uit aan de Universiteit van Washington. Deze studie droeg bij aan het beantwoorden van Gottman's vraag wat succesvolle en mislukte relaties van elkaar scheidt. De proefpersonen van het onderzoek waren koppels. De onderzoekers registreerden en bestudeerden de interacties van de koppels in een observatiefaciliteit die publiekelijk het Love Lab wordt genoemd.
De koppels spraken over hun relatie vanaf hun eerste ontmoeting tot hun recente ruzies. Met inachtneming van de toestemming van de deelnemers ging John Gottman zover dat hij sommigen van hen een hele week in één appartement samen liet verblijven om hun dagelijkse interacties te observeren.
De onderzoekers vervolgden hun studie zes jaar later met een follow‑up van de deelnemers. Na de follow‑up ontstonden de indelingen van de partners. Partners werden ofwel ingedeeld als relatie‑meesters of relatie‑rampen. De relatie‑meesters waren gezonde gehuwde koppels, terwijl de relatie‑rampen gescheiden waren of ongelukkig samenbleven.
Met verder onderzoek naar het verschil tussen relatie‑meesters en relatie‑rampen concludeert Gottman dat succesvolle relaties de neiging hebben meer aandacht aan elkaar te besteden, zelfs in kleine manieren.
Na vele maanden deze tapes met mijn studenten te hebben bekeken, besefte ik het. Misschien is het niet de diepte van intimiteit in gesprekken die telt. Misschien maakt het zelfs niet uit of koppels het eens of oneens zijn. Misschien is het belangrijke hoe deze mensen aandacht aan elkaar besteden, ongeacht waarover of wat ze praten of doen.
John Gottman
(Bron: The Gottman Institute)
De Rol van Verzoeken in een Relatie
Het onderzoek van John Gottman maakte het concept van verzoeken relevant, aangezien de bevindingen van zijn studie het belang benadrukken van het voortdurend maken en accepteren van verzoeken om een relatie te behouden. Hij beschreef verzoeken als de kleine inspanningen die men levert om verbinding te zoeken met hun partner, en stelde dat verzoeken essentieel zijn in emotionele communicatie.
Verzoeken kunnen non‑verbaal of verbaal zijn. Ze worden op vele manieren gecommuniceerd; het kan via de vorm van een vraag, een fysieke handeling of een uiting op een luchtige, seksuele of bedachtzame manier. Veelvoorkomende voorbeelden van verzoeken zijn het vragen om water, een kus op de wang, of het plannen van het weekend. Het zijn vaak subtiele handelingen die de behoefte van mensen om verbinding te maken overbrengen.
Men kan reageren op een verzoek door zich ernaar toe te wenden door het te erkennen, zich eraf te keren door het te negeren, of ertegen te keren door het verzoek om te zetten in een argument. Gottman ontdekte in zijn gegevens dat relatie‑meesters zich in meer dan 85 % van de gevallen naar elkaar toe keerden, terwijl relatie‑rampen zich slechts in 33 % van de gevallen naar elkaar toe keerden.
Gottman's gegevens benadrukken dat de dagelijkse inspanning die men levert om aandachtig te zijn in een relatie een relatie maakt of breekt. Hij merkte bovendien op dat de meest voorkomende oorzaak van een breuk de consequente manier was waarop partners zich afkeren van verzoeken, wat leidt tot opgekropte wrok en een steeds groter wordend gebrek aan verbinding tussen de twee. (Bron: The Gottman Institute)
