Het is gemakkelijk te vergeten hoeveel filmgeschiedenis er voor altijd verloren is gegaan in het digitale tijdperk, wanneer het lijkt alsof elke film, show, webshort of live‑optreden slechts één klik verwijderd is. De fysieke filmrollen moesten beschermd worden tegen ouderdom, verval, of het kwijtraken of weggooien in de dagen van analoge media. Helaas waren er veel niet in de eerste decennia van de filmgeschiedenis. Wist je wat er gebeurde met kopieën van films die vóór 1929 zijn gemaakt?
Meer dan 90 % van de Amerikaanse films die vóór 1929 zijn gemaakt, is verloren, zonder bekende kopieën.
Wat is er met die voor altijd verloren films gebeurd?
Meer dan drie kwart van de stomme films, inclusief meer dan 90 % van vóór 1929, wordt verondersteld voor altijd verloren te zijn. Stomme films werden zelden opnieuw vertoond na de uitvinding van geluid, en studio's hadden geen financieel prikkel om ze te behouden.
Het ontluikende medium film hechtte geen grote waarde aan zijn geschiedenis, en studio's vernietigden oude prints om plaats te maken voor nieuwere releases. Grote sterren zoals Charlie Chaplin en Mary Pickford en regisseurs zoals D.W. Griffith hadden de invloed om hun filmografieën intact te houden. Cecil B. DeMille en D.W. Griffith, stille filmster Harold Lloyd, waren ook voorstanders van filmbehoud, maar een studiobrand in de jaren 40 vernietigde een groot deel van zijn werk.
Veel films die men dacht voor altijd verloren te zijn, werden jaren, zo niet decennia, later herontdekt. In de jaren zeventig ontdekte een verzamelaar een print van de lang verloren gegane Frankenstein uit 1910. In 1996 werd een print van Richard III uit 1912 gevonden en gerestaureerd.
Toen Gloria Swanson haar memoires schreef, zei ze over haar verloren films: “Ik geloof niet dat deze films voor altijd verdwenen zijn,” en ze bleek gelijk te hebben in het geval van Beyond The Rocks, waarin ze in 1922 samen met Rudolph Valentino speelde. In 2003 werd een kopie ontdekt in Nederland. Toen het Museo Del Cine in Buenos Aires alle ontbrekende scènes behalve één in zijn archief vond, werd de film bijna in zijn oorspronkelijke staat gerestaureerd. Fritz Lang’s baanbrekende Metropolis uit 1927 was talloze keren geknipt en opnieuw geknipt om beschadigd en ontbrekend beeldmateriaal te compenseren; een kwart van de filmduur werd als onherstelbaar beschouwd. (Bron: The AV Club)
Wat is er met de stomme films tussen 1912 en 1930 gebeurd?
Er is een reden waarom herontdekte verloren films vaak in persoonlijke collecties verschijnen. Toen vroege filmstudio's beseften dat hun films weinig of geen waarde hadden nadat hun bioscoopruns waren geëindigd, verkochten ze prints van de films, geheel of in delen, aan personen die thuisfilmprojectoren bezaten.
Mensen konden hun favoriete films thuis bekijken, en degenen die dat deden waren vaak de enigen die onbeschadigde kopieën van oudere films bewaarden. (Bron: The AV Club)
Wat is er gebeurd met de stomme films tussen 1912 en 1930?
De Library of Congress voerde de eerste uitgebreide enquête naar stomme films uit en ontdekte dat naar schatting 70% verloren is. Volgens de enquête bestaat slechts 14% van de bijna 11.000 stille speelfilms die tussen 1912 en 1930 in Amerika zijn gemaakt nog in hun oorspronkelijke formaat.
Ongeveer 11% van de overgebleven films is alleen beschikbaar in buitenlandse versies of in formaten van lagere kwaliteit. (Bron: USA Today)
Afbeelding van PaleOfFuture
