Armadillos zijn placentale zoogdieren onder de orde Cingulata. Ze staan bekend om de botplaten die hun hele lichaam bedekken en die dienen als hun eerste verdedigingslijn tegen roofdieren. Hoewel er verschillende ondersoorten van dit zoogdier bestaan, heeft de negenbandarmadillo een uniek geboortepatroon. Waarom baren ze in vieren?
Negenbandarmadillos baren consequent viervraten. Dit komt doordat een enkel ei zich na bevruchting splitst in vier identieke embryo's.
Wat is een armadillo?
Armadillos zijn geelachtigbruine dieren met sterk gebogen klauwen en eenvoudige, klinkerachtige tanden die geen glazuur hebben. Ze komen ook in verschillende maten voor. In de Verenigde Staten is de meest voorkomende ondersoort de negenbandarmadillo, die ongeveer 76 cm lang is.
Het zijn gepantserde dieren die voornamelijk voorkomen in de tropische en subtropische gebieden van Midden- en Zuid-Amerika. De meeste van de 20 soorten zijn te vinden in open gebieden zoals weiden, maar verschillende komen ook voor in bosgebieden. Bij de meeste armadillos is de pantser een verzameling platen die een groot deel van het lichaam bedekken, inclusief het hoofd, de poten en de staart. Behalve bij één soort is het pantser vrijwel haarloos.
Het pantser bestaat uit botachtige dwarsbalken bedekt met door de huid afgeleide solide schubben. Het aantal beweegbare banden in hun pantser geeft de drie-, zes- en negenbandarmadillos hun namen. De negenbandarmadillo is de enige soort die in de Verenigde Staten voorkomt.
Sinds de ontdekking in Texas in de 19e eeuw is de verspreiding uitgebreid naar talrijke zuidelijke staten. In sommige gebieden komen achtbandige individuen van deze soort veel voor. De pichi of Zaedyus pichiy, een veelvoorkomende bewoner van de Argentijnse Patagonië, en de grotere harige armadillo Chaetophractus villosus, die ver tot het zuiden van Chili reikt. (Bron: Britannica)
Meer over de negenbandarmadillo of Dasypus novemcinctus
De Dasypus novemcinctus is het enige gewervelde dat consequent identieke viervraten voortbrengt. Wanneer het ei van een vrouwtje bevrucht wordt, splitst het zich in vier genetisch identieke embryo's die één placenta delen. Het is onduidelijk hoe en waarom dit ongebruikelijke patroon zich heeft ontwikkeld en blijft bestaan.
We denken normaal gesproken aan genetische diversiteit als een voordeel voor wezens die veel nakomelingen hebben.
De negenbandarmadillo tart dit echter door klonen te creëren.
Afgezien van het produceren van melk voor haar jongen, is de moeder van de negenbandarmadillo niet bijzonder zorgzaam, en de man is nog minder. Het voorzien van voldoende voedingsstoffen zodat haar jongen zich kunnen ontwikkelen en gedijen, kan echter haar belangrijkste verantwoordelijkheid zijn.
Extra voedingsstoffen, vooral calcium en fosfaat, zijn nodig om een benige pantser te bouwen. Hoewel de ossificatie van de osteodermen begint in de baarmoeder, kun je je voorstellen dat een dun en flexibel pantser, dat wil zeggen een pantser dat nog niet volledig gevormd is, de geboorte van vier baby's niet minder gemakkelijk maakt. Gelukkig vindt het grootste deel van de ontwikkeling van het pantser plaats na de geboorte.
De gordeldiermoeder doet dit voornamelijk door een calciumarm insectenvoedingsdieet. Gordeldieren hebben ook een tragere stofwisselingssnelheid dan de meeste dieren. Ondanks deze schijnbare nadelen groeien baby's die 100 gram wegen snel en kunnen ze na twee maanden zelf foerageren.
Het vermogen van de gordeldiermoeder om dit allemaal voor haar vier identieke nakomelingen te doen, is net zo verbijsterend als het feit dat ze vier identieke baby's heeft. (Bron: Carnegie Museum of Natural History)
