Mensen hebben vijf belangrijke zintuigen: zien, smaak, horen, voelen en ruiken. Daarnaast kunnen we met het tastzin temperatuur en druk voelen. Maar wist je dat mensen geen natheid kunnen waarnemen?
Er werd een studie uitgevoerd door onderzoekers van Loughborough University en Oxylane Research. Het antwoord is een volmondig nee. We kunnen temperatuur en druk waarnemen, maar geen natheid.
Hoe waarnemen mensen natheid?
De perceptie van natheid is gekoppeld aan ons vermogen om lage temperaturen en tactiele sensaties zoals druk en textuur te voelen, volgens onderzoekers van Loughborough University en Oxylane Research. Ze onderzochten ook de rol van A‑nervevezels, die temperatuur‑ en tactiele informatie van de huid naar de hersenen overbrengen, evenals het effect van verminderde zenuwactiviteit op de perceptie van natheid. Ten slotte speculeerden ze dat omdat behaarde huid gevoeliger is voor warmteprikkels, deze gevoeliger zou zijn voor vocht dan de glabere huid, zoals handpalmen en voetzolen, die meer reageren op tactiele prikkels.
Dertien gezonde mannelijke universiteitsstudenten werden blootgesteld aan warme, neutrale en koude natte stimuli door Davide Filingeri et al.
Ze onderzochten de onderarmen en vingertoppen van de vrijwilligers. De onderzoekers voerden ook de vochtige stimulus‑test uit met en zonder een zenuwblokkade. De zenuwblokkade werd bereikt door een compressieklem op te pompen tot een niveau dat de gevoeligheid van de A‑nerve verminderde.
De natte perceptie nam toe naarmate de temperatuur daalde, wat aangeeft dat deelnemers veel eerder koude natte stimuli detecteerden dan warme of neutrale natte stimuli. De onderzoekers ontdekten ook dat wanneer de A‑nerve‑activiteit werd gestopt, de proefpersonen minder gevoelig waren voor vochtigheid en dat behaarde huid gevoeliger is voor natheid dan glabere huid. Deze bevindingen vergroten onze kennis over hoe mensen natheid interpreteren en bieden een nieuw model voor hoe de hersenen deze ervaring verwerken.
Gebaseerd op een concept van perceptueel leren en Bayesiaanse perceptuele inferentie, hebben we het eerste neurofysiologische model van cutane natheidsgevoeligheid ontwikkeld, gericht op de multisensorische integratie van koudgevoelige en mechanosensitieve huidafferenten. Onze resultaten leveren bewijs voor het bestaan van een specifiek informatieverwerkingsmodel dat ten grondslag ligt aan de neurale representatie van een typische natte stimulus.
Loughborough University en Oxylane Research team
(Bron; Neuroscience News)
Een neurofysiologisch model van menselijke cutane natheid
Hoewel het vermogen om huidnatheid en vochtigheid te detecteren cruciaal is voor gedrags- en autonome aanpassingen, missen mensen specifieke natheidsreceptoren op hun huid.
Er wordt beweerd dat we leren om vochtigheid te detecteren wanneer de huid een nat oppervlak raakt of wanneer zweet ontstaat door een multimodale integratie van thermische en tactiele sensaties die worden gegenereerd door de huid‑vochtinteractie. De specifieke rollen van temperatuur en tactiele input en hoe ons zenuwstelsel deze perifeer en centraal integreert, zijn echter nog slecht begrepen.
Het idee dat de centrale integratie van koelte en mechanosensatie, verzorgd door perifere A‑nerve afferenten, het fundamentele neuronale proces is dat ten grondslag ligt aan de menselijke vochtgevoeligheid, werd in deze studie geëvalueerd.
De onderzoekers ontdekten dat, ondanks dezelfde vochtinhoud, warme‑natte en neutraal‑natte stimuli aanzienlijk minder nat werden beoordeeld dan koude‑natte stimuli tijdens een kwantitatieve sensorische test. De perceptie van natheid werd ook dramatisch verminderd wanneer een gerichte reductie de cutane koude‑ en tactiele gevoeligheid in de activiteit van A‑nerve afferenten verminderde.
Het team stelde het eerste neurofysiologische model van cutane vochtgevoeligheid op, gecentreerd rond de multisensorische integratie van koudgevoelige en mechanosensitieve huidafferenten, gebaseerd op een concept van perceptueel leren en Bayesiaanse perceptuele inferentie.
De bevindingen ondersteunen het idee dat een uniek informatieverwerkingsmodel ten grondslag ligt aan de hersenrepresentatie van een typische vochtige input. Deze bevindingen helpen verklaren hoe mensen huidvochtigheid waarnemen als warm, neutraal of koel. (Bron: Neuroscience News)
