Op het hoogtepunt van de burgerrechtenbeweging sprak Martin Luthor King, Jr. van de hoop dat alle mensen gelijk geschapen zijn vanaf de trappen van het Lincoln Memorial. Maar wist je dat King niet de eerste Afro‑Amerikaan was die een standpunt innam tegen racisme op de beroemde trappen?

Toen de Daughters of the American Revolution het gebruik van Constitution Hall weigerde aan Marian Anderson omdat ze zwart was, was First Lady Eleanor Roosevelt woedend. Ze trad onmiddellijk terug uit de DAR.

Wie was Marian Anderson?

Op 27 februari 1897 werd Marian Anderson geboren in Philadelphia, Pennsylvania. Ze was de oudste dochter van een Afro‑Amerikaanse steenkoolmijnwerker en ijsverkoper. Anderson had een talent voor zingen. Ze was lid van het koor van de Union Baptist Church toen ze slechts 6 jaar oud was. Hier kreeg ze ook haar bijnaam Baby Contralto.

Andersons ouders stonden haar muzikale interesses toe. Ze kochten haar een piano toen ze 8 was, ook al konden ze zich geen formele muzieklessen veroorloven. Anderson leerde zichzelf en was zeer toegewijd aan het koor. Ze repeteerde alle sopraan, alt, tenor en bas tot ze het onder de knie had.

Haar toewijding aan muziek inspireerde het koor om $500 in te zamelen voor zanglessen bij de gerespecteerde Giuseppe Boghetti. En slechts twee jaar na de lessen bij Boghetti kreeg Anderson de kans om te zingen in het Lewisohn Stadium in New York, nadat ze een wedstrijd had gewonnen die werd georganiseerd door de New York Philharmonic Society.

Haar carrière als zangeres nam een vlucht. President Franklin Roosevelt nodigde haar uit om op te treden in het Witte Huis, en ze was de eerste Afro‑Amerikaan die zo’n eer ontving. Anderson zong ook het volkslied tijdens de inauguratie van president John F. Kennedy.

Anderson ging in 1965 met optreden met pensioen, maar kreeg toch twee jaar voor haar overlijden op 8 april 1933 een Grammy Award voor Lifetime Achievement. (Bron: Biography)

Anderson en het Lincoln Memorial Concert

In 1939 werd Anderson uitgenodigd door Howard University om te zingen in Washington als onderdeel van een concertreeks die de universiteit sponsort. De universiteit stond voor een dilemma vanwege Andersons internationale succes en reputatie. Ze moesten een locatie vinden waar Anderson kon optreden en de menigte die ze verwachtten konden huisvesten.

Ze besloten Constitution Hall te gebruiken, eigendom van de Daughters of the American Revolution. DAR weigerde hen de zaal te laten gebruiken simpelweg omdat Anderson een gekleurde vrouw was en omdat er in elk contract van de DAR een clausule stond die alleen witte artiesten toestond.

Een van de leden van de DAR destijds was toevallig de first lady, Eleanor Roosevelt. Toen ze hoorde van het besluit Anderson geen toegang tot de Hall te verlenen, werd Roosevelt woedend. Ze stuurde onmiddellijk een brief met haar ontslag uit de groep en schreef over het incident in haar wekelijkse column. Ze vond dat ze een actie hadden ondernomen die breed werd bekritiseerd en dat haar blijven als lid van de DAR impliceert dat ze de actie goedkeurt.

Walter White, toen uitvoerend secretaris van de NAACP, kreeg het idee om Anderson buiten op de trappen van het Lincoln Memorial te laten zingen. Minister van Binnenlandse Zaken Harold Ickes keurde de logistiek goed en leidde Anderson het podium op voor haar historische uitvoering op 9 april 1939. (Bron: NPR)