Voordat tuin‑gnomen bestonden, hadden de Duitsers tuin‑heremieten. Maar wat zijn ze, en waarom waren ze zeer populair in de 18e eeuw?
Tuinheremieten waren mensen die werden betaald om zich te verkleden als druïden en te wonen in grotten en grotten van de landgoederen van rijke mensen als versiering. Kost en inwoning zijn de gebruikelijke vormen van betaling voor deze heremieten.
Tuinheremieten
Een heremiet, ook wel een eremiet genoemd, is een persoon die zich om verschillende redenen terugtrekt uit de samenleving, maar de meeste hiervan zijn vanwege religieuze overtuigingen. De vroegste christelijke heremieten verschenen rond het einde van de derde eeuw in Egypte, waar het ontvluchten van de vervolging door de Romeinse keizer Decius leidde tot een leven van gebed en boetedoening. Paulus van Thebe, een kluizenaar die rond 250 v.Chr. naar de woestijn vluchtte, was de eerste gedocumenteerde heremiet. (Bron: Britannica)
In de 19e eeuw kreeg Sint Franciscus van Paola de eer de eerste tuinheremiet ter wereld te zijn. Sint Franciscus hield zich aan de levensstijl van de heilige heremiet, waarbij hij materiële bezittingen afzwoog om een sterkere relatie met God te cultiveren. De heremiet werd daardoor een vertrouweling van koning Karel VIII vanwege zijn kennis.
De koning liet een klein bouwwerk bouwen op een van zijn landgoederen waar de heremiet kon wonen. Adeligen in de Franse monarchie wilden al snel een vergelijkbare aanpak en begonnen bescheiden kapellen en andere constructies in hun tuinen te plaatsen om deskundige religieuze heremieten te huisvesten.
Hoe werden tuinheremieten populair?
In de loop der tijd ontwikkelden bezoekende Britse aristocraten een associatie tussen prachtige tuinen en oudere heremieten. Zij maakten de trend populair in Engeland, waar het in de 18e en 19e eeuw in de mode kwam. (Bron: Medium)
Echte heremieten waren schaars, en rijke landeigenaren moesten creatief worden. Sommigen plaatsten advertenties in kranten waarin voedsel, onderdak en een stipendium werden aangeboden aan iedereen die in afzondering wilde leven. De Eerwaarde Charles Hamilton plaatste zo’n advertentie. (Bron: Mental Floss)
Van heremieten werd verwacht dat ze er passend uitzagen en daarom mochten ze hun haar, nagels of baard niet knippen. Sommige huishoudens verboden zelfs dat hun heremieten zichzelf reinigden, omdat een vuil lichaam de authenticiteit van de afwijzing van de beschaving door een heremiet vergrootte.
De heremieten, gekleed in druidisch‑achtige gewaden, woonden in kleine tuin‑grotten. Hun grotten waren ingericht met de nodige attributen voor een wijze man: een zandloper, een bijbel, een bril en een theatrale schedel.
Bepaalde huizen hadden een zekere mate van spektakel nodig van hun sierlijke hermieten. Wanneer gasten arriveerden, werd van hen verwacht dat ze verhalen vertelden, poëzie voorlazen en wijn serveerden. Andere heren wilden dat hun hermieten meer beeldhouwwerk‑achtig waren en gaven hen in alle omstandigheden de opdracht niet met de gasten te communiceren. (Bron: Medium)
Deze voorwaarden werden opgelegd bovenop het verbod voor de hermiet om de tuin van hun werkgever te verlaten totdat de contractperiode was afgelopen. Deze periode kan maanden, zo niet jaren, duren, en het niet naleven leidt tot verlies van betaling.
Hermieten blijven tegenwoordig aandacht trekken. Stan Vanuytrecht trok eind april 2017 in een hermitage in Saalfelden, Oostenrijk, hoog in de Alpen. Hoewel er geen toegang was tot internet, stromend water of verwarming, solliciteerden vijftig mensen voor deze bezigheid.
De hermitage, die al 350 jaar onafgebroken bewoond wordt, nodigt bezoekers uit om te komen en een spirituele dialoog aan te gaan met de bewoner‑hermit en verwacht veel bezoekers. (Bron: Mental Floss)
Andere Ongewone Beroepen in de 19e Eeuw
De tuinhermit, die nu is vervangen door keramische kabouters, is niet het enige ongewone beroep uit die tijd. Hier zijn nog een paar andere unieke maar interessante beroepen die men in de 19e eeuw kan tegenkomen.
Menselijke Alarm
De menselijke alarm klopte volgens schema op een deur of raam. Dit stelde werkende mensen in staat op tijd naar hun werk te gaan. Ze moesten de tijd waarop ze wilden ontwaken op een leisteenplaatje krabbelen. Om de werkdag te beginnen, kwamen kloppers en sloegen op de deur of het raam.
Resurrectist
De taak van de resurrectist is om recent overleden lijken uit te graven op verzoek van artsen. Hoewel het werk illegaal was, hielp het de medische wereld bij het leren over de menselijke anatomie.
Zondeloer
Britten dachten dat een dode persoon van zonden kon worden gereinigd als een zondeloer het voedsel uit de borst van de overledene consumeerde. Er waren maar weinig zondeloeren. De meesten van hen waren bedelaars. (Bron: Anglotopia)
