Voordat tuin‑gnomen bestonden, hadden de Duitsers tuin‑heremieten. Maar wat zijn ze, en waarom waren ze zeer populair in de 18e eeuw?
Tuinheremieten waren mensen die betaald werden om zich te verkleden als druïden en te wonen in grotten en grotten van de landgoederen van rijke mensen als versiering. Kost en inwoning zijn de gebruikelijke vormen van betaling voor deze heremieten.
Tuinheremieten
Een heremiet, ook wel een eremiet genoemd, is een persoon die zich om verschillende redenen terugtrekt uit de samenleving, maar de meeste hiervan zijn vanwege religieuze overtuigingen. De vroegste christelijke heremieten verschenen rond het einde van de derde eeuw in Egypte, waar het ontvluchten van de vervolging door de Romeinse keizer Decius leidde tot een leven van gebed en boetedoening. Paulus van Thebe, een kluizenaar die rond 250 v.Chr. de woestijn ontvluchtte, was de eerste heremiet die werd geregistreerd. (Bron: Britannica)
In de 19e eeuw kreeg Sint Franciscus van Paola de eer om ’s werelds eerste tuinheremiet te zijn. Sint Franciscus hield zich aan de heilige heremiet-levensstijl, waarbij hij materiële bezittingen afzwoog om een sterkere relatie met God te cultiveren. De heremiet werd daardoor een vertrouweling van Koning Karel VIII vanwege zijn kennis.
De koning liet een klein bouwwerk bouwen waarin de heremiet op een van zijn landgoederen kon wonen. Adel in de Franse monarchie verlangde al snel naar een vergelijkbare aanpak en begon bescheiden kapellen en andere bouwwerken in hun tuinen te laten oprichten om deskundige religieuze heremieten te huisvesten.
Hoe werden tuinheremieten populair?
In de loop der tijd ontwikkelden bezoekende Britse aristocraten een associatie tussen prachtige tuinen en oude heremieten. Zij populariseerden de trend in Engeland, waar het in de 18e en 19e eeuw modieus werd. (Bron: Medium)
Echte heremieten waren schaars, en rijke landeigenaren moesten creatief worden. Sommigen plaatsten advertenties in kranten waarin voedsel, onderdak en een stipendium werden aangeboden aan iedereen die in afzondering wilde leven. De Eerbare Charles Hamilton plaatste zo’n advertentie. (Bron: Mental Floss)
Van heremieten werd verwacht dat ze er passend uitzagen en daarom mochten ze hun haar, nagels of baard niet knippen. Sommige huishoudens verboden zelfs dat hun heremieten zichzelf reinigden, omdat een vuil lichaam de authenticiteit van de afwijzing van de beschaving door een heremiet vergrootte.
De heremieten, gekleed in druidisch gestyleerde gewaden, woonden in kleine tuin‑grotten. Hun grotten waren ingericht met de nodige attributen voor een wijze man, een zandloper, bijbel, bril en een theatrale schedel.
Bepaalde huizen hadden een zekere mate van spektakel nodig van hun sierlijke kluizenaren. Wanneer gasten arriveerden, werd van hen verwacht dat ze verhalen vertelden, poëzie voorlazen en wijn serveerden. Andere heren wilden dat hun kluizenaren meer beeldhouwwerk‑achtig waren en gaven hen in alle omstandigheden de opdracht niet met de gasten te communiceren. (Bron: Medium)
Deze voorwaarden werden opgelegd bovenop het verbod voor de kluizenaar om de tuin van hun werkgever te verlaten totdat de contractperiode eindigde. Deze periode kan maanden, zo niet jaren, duren, en het niet naleven leidt tot verlies van betaling.
Kluizenaren blijven tegenwoordig de aandacht trekken. Stan Vanuytrecht trok eind april 2017 in een kluizenaarshut in Saalfelden, Oostenrijk, hoog in de Alpen. Hoewel er geen toegang tot internet, stromend water of verwarming was, solliciteerden vijftig mensen voor deze bezigheid.
De kluizenaarshut, die al 350 jaar onafgebroken bewoond wordt, nodigt bezoekers uit om te komen en een spiritueel gesprek aan te gaan met de bewonende kluizenaar en verwacht veel bezoekers. (Bron: Mental Floss)
Andere Ongewone Beroepen in de 19e Eeuw
De tuinkluizenaar, die nu vervangen is door keramische kabouters, is niet het enige ongewone beroep uit die tijd. Hier zijn nog een paar unieke maar interessante beroepen die men in de 19e eeuw kan tegenkomen.
Menselijk Alarm
Het menselijke alarm klopte volgens schema op een deur of raam. Dit stelde werkende mensen in staat op tijd naar hun werk te gaan. Ze moesten de tijd waarop ze wilden ontwaken op een leisteenplaat noteren. Om de werkdag te beginnen, kwamen kloppers en sloegen op de deur of het raam.
Opstandingswerker
De taak van de opstandingswerker is om recent overleden lijken uit te graven op verzoek van artsen. Hoewel het werk illegaal was, hielp het het medische veld bij het leren over de menselijke anatomie.
Zondeloer
Britten dachten dat een dode persoon van zonden kon worden gereinigd als een zondeloer het voedsel uit de borst van de overledene consumeerde. Er waren maar weinig zondeloeren. De meesten van hen waren bedelaars. (Bron: Anglotopia)
