Experts blijven meer onbeschrijfelijke dierfossielen vinden naarmate de tijd verstrijkt. Paleontologen waren geschokt dat het nu geïdentificeerde Tully Monster geen worm was, zoals ze aanvankelijk dachten, maar een zacht‑lichaamige werveldier.

De Tully monster, die tientallen jaren een mysterie is gebleven, is eindelijk geïdentificeerd als een oud werveldier dat in waterlichamen leeft en slechts op één fossiele vindplaats ter wereld voorkomt.

De alien‑achtige Tully Monster

De Tullimonstrum gregarium, of de Tully monster, is een waterbewonend werveldier van meer dan 300 miljoen jaar geleden, dat leefde in tropische gebieden tijdens het Pennsylvanische tijdperk. De enige fossielen van de Tully monster worden momenteel alleen gevonden in Mazon Creek, nabij Morris, in Illinois, Verenigde Staten. Veel experts hebben gedebatteerd over wat de Tully monster was vóór de juiste identificatie. (Bron: Mindat) 

De aanvankelijke ideeën van paleontologen dat Tully monsters wormen waren, verrasten hen nog meer toen ze ontdekten dat het mysterieuze en alien‑achtige dier een type werveldier was. Gedurende tientallen jaren gingen experts ervan uit dat de Tully monster een oude vorm van een worm, arthropode of weekdier was – in feite een ongewerveld dier. Studies toonden aan dat Tully monsters een van de oude lampreys verwanten waren. Lampreys zijn oude werveldieren, algemeen bekend als kaakloze vissen. Ze zijn een van de eerste dieren die een ruggengraat ontwikkelden. (Bron: National Geographic) 

Wat de controverse over de classificatie van de Tully monster veroorzaakte, is het vreemde uiterlijk. Het zijn vreemd uitziende wezens met vreemde fysieke structuren die men zou kunnen beschrijven als vergelijkbaar met buitenaardse wezens. De mond van de Tully monster strekt zich uit tot een lange en smalle uitsteeksel met zijn zacht‑lichaamige oppervlak, bijna als grijpklauwen. Bovendien steken de ogen naar buiten in dunne stelen. (Bron: The Conversation)

Bovendien waren eerdere beschrijvingen van de Tully onjuist. Wat wetenschappers dachten dat een lichtgekleurde spijsverteringsbuisband was, bleek verrassend een notochord te zijn, een buis die de wervelkolommen van oude werveldieren omringde.

Toen paleontologen het excentriek uitziende Tully monster vergeleken met zijn neef, de aal, kregen hun kenmerken eindelijk zin. Nu de experts de taak van het identificeren van de fysieke structuur hebben overwonnen, staan ze voor de moeilijke taak te bepalen hoe het overleefde door te eten, zwemmen en navigeren. (Bron: National Geographic) 

De Tullimonstrum controversie

In 1995 vond Francis Tully een vreemd uitziend fossiel in een van de fossielbedden in Mazon Creek, Illinois. Wetenschappers die in de veldmusea werkten, deelden Tully’s gevoelens van verbazing. Andere experts herinneren zich dat ze nog nooit iets dergelijks als het Tully monster hebben gezien, en daarom konden ze het niet goed categoriseren.

Geen van de boeken had het, ik heb het nooit gezien in musea of op rockclubs, dus ik bracht het naar Chicago naar het veldmuseum om te zien of ze konden achterhalen wat voor duivel het was.

Francis Tully

Na het overlijden van Francis Tully namen Mary Carman en andere onderzoekers van de Illinois State Geological Survey de vrijheid om staatsvertegenwoordigers te vragen het Tully monster tot officieel symbool van Illinois te maken. Onverschrokken door de controverse slaagden ze in 1989 toen het Tully monster een officieel staatsfossiel werd. (Bron: National Geographic)