Filmscore‑systemen van de Motion Picture Association zijn essentieel om te weten voor wie de film bedoeld is. Beoordelingscategorieën omvatten; G, PG, PG-13, R, en X. Maar wist je dat Twister, een rampenfilm uit 1996, probeerde een breed publiek aan te spreken, maar toch als PG-13 werd geclassificeerd?

Twister, een film uit 1996, kreeg de classificatie PG-13 vanwege de intense weergave van zeer slecht weer. De vereniging geloofde dat kinderen onder de tien jaar te bang zouden kunnen zijn om deze film te bekijken.

De plot en productie van de film Twister

Twister is een Amerikaanse epische rampenfilm uit 1996, geregisseerd door Jan de Bont en gebaseerd op een scenario geschreven door Michael Crichton en Anne‑Marie Martin. Het werd geproduceerd door Crichton, Kathleen Kennedy en Ian Bryce, met uitvoerend producenten Steven Spielberg, Walter Parkes, Laurie MacDonald en Gerald R. Molen.

Helen Hunt, Bill Paxton, Jami Gertz, Cary Elwes en Philip Seymour Hoffman spelen een groep energieke stormjagers die proberen een tornado‑onderzoeksapparaat te plaatsen tijdens een ernstige tornado‑uitbraak in Oklahoma. (Bron: Koko News 5)

De film draait om drie personages: Dr. Melissa Reeves, Jo en Bill Harding. Jo en Bill zijn een gescheiden, door meteorologie geobsedeerd stel met hun hoofd in de wolken, vooral wanneer ze een snelle tegen de klok in draaiende beweging maken. 

Bill’s nieuwe liefde, Melissa, is een sekstherapeut die geen zin ziet om je vrachtwagen recht op een tornado te sturen. De eerste tien minuten worden besteed aan het schetsen van hun situatie. Daarna zien we trechterjagers, sommigen enthousiast en sommigen gewoon meelifters, die de ene Twister na de andere volgen terwijl ze proberen hun nieuwste tornado‑onderzoeksapparaat en hun problematische relaties van de grond te krijgen.

Twister levert de typische rampenfilmformule: een klein plot en veel actie. Voeg wat high‑tech visuele en geluidseffecten toe die in het begin van de jaren zeventig nog niet eens werden overwogen, en je hebt meer een spookhuis dan een film. (Bron: Parent Previews)

De film bracht wereldwijd ongeveer $495 miljoen op, waardoor het de op één na best verdienende film van 1996 werd, met naar schatting 54,7 miljoen verkochte kaartjes in de Verenigde Staten. Critici gaven gemengde tot positieve recensies, sommigen prezen de visuele effecten en het geluidontwerp, anderen bekritiseerden het script. De film werd genomineerd voor Academy Awards voor Beste Visuele Effecten en Geluid, maar verloor van Independence Day en The English Patient. (Bron: Box Office Mojo)

Waarom kreeg het een PG-13 rating?

Deze film probeert een breed publiek aan te spreken, maar de extreme weersomstandigheden kunnen sommige jonge kinderen doen wegrennen voor beschutting wanneer een briesje door hun slaapkamerraam waait.

Echter bevatte de film onnodige grove taal, wat nog zorgwekkender is voor zowel jonge als volwassen kijkers. Er moet een andere manier zijn om woede en angst uit te drukken zonder elke andere zin te schelden. 

Een ander ding is dat het werk van Dr. Melissa Reeves’ vereist dat ze te allen tijde en overal intieme, gedetailleerde seksuele gesprekken moet voeren, bijvoorbeeld op haar mobiele telefoon terwijl het voertuig wordt opgeslokt door The Zone.

Hoewel de verhaallijnen van die overlevingsfilms uit het disco-tijdperk even slecht waren, hadden ze meestal een grote cast met enkele bekende gezichten. Deze heeft weinig verbeterd qua script of beroemdheidsaantrekkingskracht. Dat betekent dat we nog steeds wachten op het magische moment waarop alle elementen samenkomen om een goed verhaal met een weergave van vernietiging te creëren. We zullen een rampenfilm met een nieuwe wending hebben als dat gebeurt. (Bron: Parent Previews)