De rol van een individu in het Olympisch Comité van een land is het bieden van ondersteuning, toezicht houden, de ontwikkeling monitoren en de Olympische Beweging in hun respectieve landen bevorderen. Maar wist je iets over het gruwelijke beheer van het Iraakse Olympisch Comité in 1984?
De zoon van Saddam Hussein, Uday Hussein, werd in 1984 benoemd tot voorzitter van het Iraakse Olympisch Comité. Atleten die niet goed presteerden volgens zijn normen werden onderworpen aan marteling en gevangenschap.
Wie is Uday Hussein?
Uday Saddam Hussein werd op 18 juni 1964 geboren in Bagdad terwijl zijn vader, Saddam Hussein, in de gevangenis zat. Terwijl hij een baby was, verstopten leden van de Ba’ath-partij geheime boodschappen in zijn luiers wanneer hij en zijn moeder, Sajidah, hun vader in de gevangenis bezochten.
Hussein begon zijn universitaire opleiding aan de Medische Faculteit van de Universiteit van Bagdad. Hij bleef daar slechts drie dagen en stapte kort daarna over naar de Faculteit Ingenieurswetenschappen. Hij studeerde af met een bachelordiploma in de ingenieurswetenschappen. Hij schreef zijn masterproef over Iraqi Military Strategy During the Eight-Year Iran-Iraq War. Uiteindelijk behaalde hij in 1998 zijn doctoraat in de politicologie met een proefschrift over de wereld na de Koude Oorlog. Hij voorspelde dat de Verenigde Staten tegen 2015 geen wereldmacht meer zouden zijn. Er is enige controverse rondom zijn academische prestaties. Mensen zeiden dat anderen zijn papers schreven in ruil voor geld of dure geschenken, en dat de professoren hem uit angst geen laag cijfer zouden geven. In feite vermeldde een van zijn klasgenoten dat hij briljant maar gek was. (Bron: The Guardian)
Uday Hussein in het Iraakse Olympisch Comité
Hussein werd in 1984 benoemd tot voorzitter van het Iraakse Olympisch Comité en de Iraakse Voetbalbond. Terwijl hij als voorzitter zat, martelde hij atleten die niet goed presteerden en geen wedstrijden wonnen.
Raed Ahmed, Iraakse sporterTijdens de training hield hij alle atleten nauwlettend in de gaten, legde druk op de coaches om de atleten nog harder te laten presteren. Als hij niet tevreden was met de resultaten, liet hij coaches en atleten in zijn privégevangenis in het gebouw van het Olympisch Comité plaatsen. De straf was Uday’s privégevangenis waar ze mensen martelden. Sommige atleten, inclusief de besten, stopten met de sport zodra Uday het Comité overnam. Ik slaagde er altijd in om niet gestraft te worden. Ik zorgde ervoor niets te beloven. Er is een grote kans om altijd geslagen te worden. Maar wanneer ik won, was Uday erg blij.
Een van Irak’s beroemdste voetballers, Ahmed Radhi, besloot zich niet aan te sluiten bij de nieuwe voetbalclub, Al-Rasheed. Hij werd om middernacht ontvoerd door Hussein’s mannen en geslagen. Hij werd ook beschuldigd van intimidatie en andere misdaden. Uiteindelijk accepteerde hij het aanbod vanwege de doodsbedreigingen van Hussein.
Uday richtte het Rashid‑team op en dwong de beste Iraakse spelers om voor het team te spelen, en dwong mij mijn geliefde team te verlaten, en hij schonk ons geschenken na elke overwinning, maar hij strafte ons ook na elke nederlaag.
Saad Qais, Iraakse voetballer
Het woord dat hem omschrijft is sadistisch. Ik vind dat Saddam Hussein menselijker was dan Uday. Het Olympisch Comité was geen sportcentrum, het was Uday’s wereld.
Latif Yahia, Uday Hussein’s lichaamsdubbelganger
