Slagschepen waren drijvende forten die vaak werden gebruikt in oorlogen. Ze waren het symbool van maritieme suprematie in het verleden. Helaas gebruiken militaire takken van verschillende landen ze niet meer. Maar wat is er met deze enorme schepen gebeurd? 

Marineën over de hele wereld stopten het gebruik van traditionele slagschepen. Het merendeel werd na de Tweede Wereldoorlog uitgeschakeld, hoewel de Verenigde Staten er vier in dienst hielden tot in de jaren 1990.

Geschiedenis van het Slagschip

Een slagschip wordt gedefinieerd als zwaar gepantserd en bewapend met krachtige kanonnen. Maar de oorsprong van het schip begon rond het midden van de negentiende eeuw. Slagschepen waren een afsplitsing van de galley‑schepen, omdat ze gebouwd waren om zwaardere ladingen te vervoeren. Ze stonden aanvankelijk bekend als de galei, die de galley volledig verving.

Met de vooruitgang van de technologie werden buskruitkanonnen toegevoegd aan de galei‑schepen. En aangezien het vaartuig meer kanonnen kon dragen, verminderde het aantal matrozen aanzienlijk omdat er geen matrozen meer nodig waren om vijandelijke schepen te bestormen. Het resultaat was een lichter en wendbaarder schip, bekend als schepen‑in‑rij, omdat hun formatie tijdens gevechten een rechte lijn was.

Deze schepen werden vervolgens vervangen door stoomaangedreven schepen. De Franse marine lanceerde Le Napoleon, het eerste speciaal gebouwde slagschip, in 1850. De Fransen lanceerden La Gloire in 1859, waardoor de maritieme oorlogsvoering verder werd voortgestuwd, aangezien dit schip het eerste zeegaande ijzeren gepantserde schip was. De oorlogsscheepstechnologie ontwikkelde zich snel van 1865 tot 1906, en in 1876 lanceerde de Fransen Redoutable. Dit schip was het eerste stalen schip uitgerust met een centrale batterij van bewapening.

In het begin van de 1900‑jaren realiseerden de marines zich dat de grootste kanonnen winnen. Dit tijdperk in de geschiedenis van het slagschip werd al snel het Dreadnought-tijdperk genoemd, naar de lancering van HMS Dreadnought door het VK, een alles‑grote‑kanon‑schip aangedreven door stoomturbines. Het was het eerste alles‑grote‑kanon‑schip dat deze technologie gebruikte.

Tegen de tijd van de Eerste en Tweede Wereldoorlog werden aanzienlijke technologische en wapenvoortuitingen opgemerkt in de slagschepen. (Bron: New World Encyclopedia)

Het Einde van Slagschepen

Aan het einde van de Tweede Wereldoorlog begonnen slagschepen hun achteruitgang als het primaire marineschip voor gevechten. Vliegdekschepen vervingen hen. Naarmate de oorlogsvoering evolueerde waarbij langeafstandaanvallen de voorkeur kregen, konden de wapens van de slagschepen het bereik van een luchtaanval vanaf een vliegdekschip niet evenaren.

Naarmate technologische vooruitgang de voorkeur geeft aan slimme wapens, zijn de domme wapens die in slagschepen waren gemonteerd niet meer zo effectief als voorheen. Slimme wapens kunnen worden gelanceerd en bestuurd om grotere afstanden te bereiken en worden meestal gecombineerd met radar en vervolgens GPS.

Slagschepen werden nu gebruikt om grondtroepen te ondersteunen, omdat hun zware artillerie de nabijgelegen kusten kon vrijmaken vóór de inzet van strijdkrachten.

Al snel schafden marines wereldwijd hun slagschepen af en haalden ze te water in ruil voor hun nieuwere vliegdekschepen. De laatste die hun overgebleven slagschepen buiten gebruik stelde, was de VS, die dit in 1992 deed.

Hoewel nog steeds het krachtigste type schip dat werd gebouwd, kosten slagschepen veel om te onderhouden en te gebruiken in vergelijking met hun nieuwere en geavanceerdere broeders. Nauwkeurigheid wordt nu ook als noodzakelijk beschouwd in de oorlogsvoering, en de kanonnen van deze schepen zijn aanzienlijk minder nauwkeurig. (Bron: Pop Sci)