Tot de jaren 80 geloofden wetenschappers dat zuigelingen geen pijn voelden omdat ze nog geen volledig ontwikkelde pijnreceptoren hadden. Ze gingen ervan uit dat de reacties van baby's op prikken en steekjes slechts spierreacties waren. Maar voelen zuigelingen eigenlijk pijn?
Er werd lange tijd gedacht dat zuigelingen geen pijn voelden. Ze werden routinematig onderworpen aan grote ingrepen zonder anesthesie tot 1987, toen newborn pain wettelijk werd erkend door artsen.
Hoe voelen zuigelingen pijn?
Voor de jaren 80 voerden artsen operaties uit bij zuigelingen zonder anesthesie of enige vorm van pijnbestrijding omdat werd aangenomen dat hun pijnreceptoren nog niet volledig ontwikkeld waren. Een andere reden was dat artsen niet wisten hoe ze hun pijn moesten beoordelen en dat bepaalde medicaties gevaarlijk zouden zijn voor zo'n jonge leeftijd.
Tegenwoordig zijn we beter geïnformeerd. Hoewel zuigelingen hun pijnniveau niet kunnen communiceren, hebben wetenschappers verschillende methoden ontwikkeld om te achterhalen hoe ze zich voelen. Een nieuwe studie gepubliceerd in Current Biology toont aan hoeveel we de hoeveelheid pijn die een zuigeling voelt hebben onderschat, vooral wanneer ze onder veel stress staan. (Bron: The Conversation)
Waarom waren studies over zuigelingenpijn traag?
De belangrijkste reden dat de vooruitgang in het bestuderen van zuigelingenpijn nogal vertraagd was, lag in het feit dat experts het niet eens konden worden over een specifieke methode om zuigelingenpijn te meten. Pas in de afgelopen decennia hebben wetenschappers inspanningen geleverd om betere methoden toe te passen bij het detecteren van zuigelingenpijn. Dezelfde methode werd ook toegepast om het pijnniveau te bepalen van personen die non-verbaal zijn of niet kunnen communiceren.
De eerste fase van de studies werd uitgevoerd met dieren in het begin van de jaren 80. Door deze studies konden wetenschappers de functionele en structurele verbindingen binnen het zenuwstelsel zien die pijn zouden veroorzaken.
Wat ze niet zeker wisten, was of dezezelfde verbindingen voldoende volwassen zijn bij zuigelingen om dezelfde hoeveelheid pijn te ervaren als volwassenen.
Tijdens deze periode begonnen wetenschappers ook methoden te verkennen om verschillende pijnniveaus bij zuigelingen te bepalen. Na een hielprikprocedure wordt de verandering in fysiologische, hormonale en gedragsaspecten dienovereenkomstig gemeten. Na uitgebreid onderzoek werd gesuggereerd dat zuigelingenpijn moet worden geëvalueerd met een combinatie van verschillende methoden.
Dit leidde uiteindelijk tot de creatie van verschillende klinische pijnscore-systemen, zoals de Premature Infant Pain Profile. (Bron: The Conversation)
Kan zuigelingenpijn neurologisch worden gedetecteerd?
Een van de belangrijke doorbraken begon bij het Fritzgerald Lab aan de University College of London. In plaats van zich te richten op fysiologische en gedragsreacties om het pijnbereik bij een zuigeling te bepalen, besloten ze een neurologisch perspectief te bekijken.
Onderzoekers maten direct de activiteit van de hersencellen die verantwoordelijk zijn voor pijnsensatie. Niet-invasieve procedures met behulp van elektromyografie (EMG) en elektro-encefalografie (EEG) werden uitgevoerd om de elektrische activiteit te detecteren die wordt gegenereerd door de spieren en hersencellen nadat pijn is opgetreden.
De studies hebben bevestigd dat zuigelingen inderdaad pijn voelen. Echter, afhankelijk van hun ervaringen en leeftijd, kan het pijnniveau verschillen. (Bron: The Conversation)
