De uitdrukking preparedness paradox wordt sinds 1949 in verschillende contexten gebruikt, vooral in militaire en financiële systemen. De term kwam opnieuw naar voren in verband met de Covid-19‑pandemie en de wereldwijde overheidsreactie. Wat is het concept van de Preparedness Paradox? 

De “preparedness paradox” stelt dat het voorbereiden op gevaar, zoals een epidemie of natuurramp, mensen veilig kan houden voor dat gevaar. Mensen concluderen ten onrechte dat de dreiging niet schadelijk was omdat ze geen negatieve gevolgen zagen.

De pandemiewekker

Na de uitbraak van de COVID-19‑pandemie is er een stroom van oproepen en initiatieven om de pandemieparaathouding te verbeteren. De Wereldgezondheidsorganisatie werkt aan een historisch mondiaal akkoord over pandemieparaathouding, respons en preventie. De Wereldbank heeft onlangs een nieuw pandemiefonds opgericht. En de actie eindigt niet op internationaal niveau. Ook landen versterken hun pandemieparaathouding. 

In Nederland heeft de regering bijvoorbeeld de pandemieparaathouding prioriteit gegeven in haar coalitieakkoord, met een jaarlijks budget van 300 miljoen euro hiervoor.

De COVID-19‑pandemie diende als een wake‑up‑call, die het cruciale belang van pandemieparaathouding benadrukte. (Bron: PM Live)

Preparedness Paradox bij Covid 19

De COVID-19‑pandemie bracht een vreemde paradox aan het licht. Landen met een hoge pandemieparaathouding slaagden er niet in COVID-19‑doden te voorkomen, terwijl landen onderaan de ranglijst van pandemieparaathouding verrassend goed presteerden. De “Preparedness Paradox” toont aan hoe beperkt ons begrip is van het effectief voorbereiden op crises. De COVID-19‑pandemie diende als een wake‑up‑call, die het cruciale belang van pandemieparaathouding benadrukte.

Landen die goed voorbereid waren, zoals België en Nederland, meldden een verrassend hoog aantal COVID-19‑doden. De verrassende mislukkingen in het rechter‑boven kwadrant. Daarentegen presteerden landen zoals Tsjechië en Estland verrassend goed. De relatie tussen paraatheid en respons is niet zo eenvoudig als het lijkt.

Het belangrijkste probleem is dat we moeten vertrouwen op aannames. Onze kennis over hoe crisisvoorbereiding de crisisrespons beïnvloedt, is simpelweg onvoldoende. Hoewel voorbereiding en respons uitgebreid in isolatie zijn bestudeerd, blijft veel over hun relatie onbekend, zoals de COVID-19-pandemie’s pijnlijk heeft aangetoond. Deze realisatie is vooral verontrustend gezien de voortdurende turbulentie waarmee overheden te maken hebben en de crises die voor ons liggen, waarbij de gevolgen van de klimaatcrisis bovenaan de lijst staan.

De Preparedness Paradox van de COVID-19-pandemie toont aan dat het verbeteren van ons begrip van de relatie tussen crisisvoorbereiding en crisisrespons een topprioriteit op de onderzoeksagenda moet zijn als we willen investeren in het zinvol verbeteren van pandemievoorbereiding en het robuuster voorbereiden op toekomstige crises.

De steun voor uitgaven aan pandemievoorbereiding zal waarschijnlijk sneller afnemen dan het aantal gevallen, vooral nu de wereld overweegt hoe COVID-19 gefinancierd moet worden. Dit is de politieke situatie. We kunnen niet langer wachten.

Maar dit vereist publieke investeringen, en de kloof tussen wat veranderd had moeten worden en wat daadwerkelijk werd veranderd, was enorm bij elke eerdere uitbraak.

Het is noch onmogelijk noch controversieel om te bereiken. Het grootste geschenk dat deze moeilijke jaren ons hebben gegeven, is de vastberadenheid en urgentie om beter voorbereid te zijn op de volgende pandemie. Met voldoende investering, planning en expertise zal de volgende potentiële pandemie misschien geen krantenkoppen maken. (Bron: PM Live)

Afbeelding van Knowledge.Wharton