De kolonisatie van Madagaskar is een van de vreemdste en minst begrepen periodes in de prehistorische menselijke geschiedenis. Madagaskar was een van de laatste continenten die gekoloniseerd werden. Hoewel het net voor de oostkust van Afrika ligt, wijzen genetische, linguïstische en culturele gegevens erop dat Afrikanen en, nog schokkender, Indonesiërs gezamenlijk het eiland bewoonden. Maar wist je dat 30 vrouwen de eerste kolonisten van Madagaskar waren?
Een kleine groep mensen, bestaande uit minder dan 30 vrouwen, vestigde zich op Madagaskar. Deze 30 vrouwen dienden als de voorvrouwen van alle hedendaagse inheemse Malagassen.
De geschiedenis van Madagaskar
De vroege isolatie van Madagaskar van het prehistorische supercontinent dat Afrika en India omvatte, evenals de latere kolonisatie van het eiland door mensen van de Sunda-eilanden en Oost‑Afrika, zijn belangrijke kenmerken van de geschiedenis van het eiland.
Deze twee factoren hielpen duizenden endemische plant- en diersoorten te evolueren en te overleven, waarvan sommige nu uitgestorven zijn of gevaar lopen uit te sterven als gevolg van het falen van de regering om middelen te bieden ter ondersteuning van de groeiende bevolking, waardoor veel mensen zich tot schadelijke milieuprocedés wendden als overlevingsstrategie. Grote schepen uit Java en Sumatra, bekend als Djong, domineerden de handel in de Indische Oceaan tijdens de eerste kolonisatie van Madagaskar.
De Malagassische bevolking, die de Austronesische taal Malagassisch spreekt, die invloeden heeft van Bantoe, Maleis, Arabisch, Frans en Engels, is ontstaan door eeuwen van onderlinge huwelijken.
Echter, de meeste genetische samenstelling van de gemiddelde Malagassische persoon onthult een ongeveer gelijke mix van Bantoe‑ en Austronesische afkomst.
Volgens één studie werd Madagaskar voor het eerst bewoond door een relatief kleine groep mensen ongeveer 1.200 jaar geleden, bestaande uit ongeveer 30 vrouwen, waarvan 28 van maritieme Zuidoost‑Aziatische afkomst waren en twee van Afrikaanse afkomst. Maar de meer uitgebreide verzamelde gegevens ondersteunen dit resultaat niet. De eerste groep die zich vestigde en latere immigranten mengden zich om de Malagassische bevolking te vormen.
Tegen de Middeleeuwen had het eiland meer dan een dozijn unieke etnische identiteiten ontwikkeld, elk gekenmerkt door het bewind van een stamhoofd. Sommige stammen, waaronder de Sakalava, Merina en Betsimisaraka, werden samengebracht door leiders die feitelijke koninkrijken stichtten. Deze koninkrijken verzamelden rijkdom en macht via handel met Europeanen, Arabieren en andere zeelieden, zoals piraten. (Bron: Royal Society Publishing)
Wanneer koloniseerden de Fransen Madagaskar?
Het eiland Nosy Boraha werd in 1750 aan het Koninkrijk Frankrijk gegeven door Bety van Betsimisaraka, de monarch van het Koninkrijk Betsimisaraka. Echter, toen de lokale bevolking in 1752 in opstand kwam, werden de Franse kolonisten afgeslacht. Frankrijk liet de nederzetting ongeveer 50 jaar onbezet voordat het in 1818 terugkeerde.
Tsiomeko, de monarch van het eiland Nosy Be, stemde in 1840 in met Franse bescherming. In 1841 verkregen de Fransen de controle over het eiland, en in 1849 werd een onsuccesvolle poging ondernomen om hen te verdrijven.
Na het eerste Franco-Hova Wara-verdrag van alliantie tussen Frankrijk en Madagaskar op 17 december 1885, ondertekend door koningin Ranavalona III, stemden de Britten in met de aanspraken van Frankrijk om invloed uit te oefenen op Madagaskar. Dit gaf Frankrijk een protectoraat over de baai van Diego‑Suarez, het omliggende gebied, en de eilanden Nosy‑Be en Île Sainte‑Marie.
Meningsverschillen over hoe dit pact moest worden uitgevoerd werden gebruikt om de Franse invasie van 1895 te rechtvaardigen, die aanvankelijk weinig weerstand ondervond. De bevolking was gaan afkeer krijgen van de autoriteit van premier Rainilaiarivony, die sinds 1864 aan de macht was. (Bron: Royal Society Publishing)
