Een van de meest invloedrijke persoonlijkheden uit het Motown-tijdperk, David Ruffin, moest zich stiekem een weg banen naar de optredens van The Temptations. Waarom moest hij dat, ondanks dat hij de frontman van de band was? Laten we Ruffin wat beter leren kennen en begrijpen wat er gebeurde.

David Ruffin verraste de band en het publiek door een heel nummer te zingen nadat The Temptations hem hadden ontslagen. De band huurde extra beveiliging in, maar Ruffin bleef stiekem het podium op sluipen om te zingen.

Wie was David Ruffin?

Davis Eli Ruffin werd op 18 januari 1941 geboren in Whynot, Mississippi. Zijn moeder stierf tijdens de bevalling. Hij werd opgevoed door de predikant van de baptistenkerk in hun gemeenschap. Op dertienjarige leeftijd verliet hij huis om predikant te worden, maar hij belandde al snel op talentenjachten in Memphis. Als tiener begon hij liedjes te schrijven en ging van talentenjachten naar een volwaardige zangcarrière met de Dixie Nightingales, een lokale gospelgroep.

Ruffin tourde achtereenvolgens met talrijke gospelgroepen, waaronder de Womack Brothers, de Staple Singers en de Dixie Hummingbirds. Op het podium groeide hij uit tot een echte showman, en zijn act trok de aandacht van zowel gospelpubliek als professionals uit de seculiere muziek.

Hij tekende op 17-jarige leeftijd bij Chess Records in Chicago voordat hij naar Detroit verhuisde, waar hij Berry Gordy ontmoette, de oprichter van Motown Records. Ruffin kreeg zijn grote doorbraak in 1963 toen hij werd gekozen om Eldridge Bryant te vervangen als tenorzanger van The Temptations.

Ruffin nam in 1965 vervolgens de vocale leiding op zich en bracht klassiekers uit als My Girl, I Wish It Would Rain en Ain’t Too Proud to Beg. De band trad op in American Bandstand en The Ed Sullivan Show en werd internationale muzieksterren.

Hij begon de grootste media-aandacht te krijgen als de nieuwe frontman van de groep, maar zijn grillige levensstijl, die vaak werd gekoppeld aan cocaïneverslaving, trok ook de aandacht. Hij werd als oncontroleerbaar beschouwd toen hij specifieke privileges eiste die de andere groepsleden niet kregen.

Hij wilde dat de groepsnaam werd veranderd in David Ruffin and the Temptations, waardoor de band hem in juni 1968 ontsloeg. In 1969 begon Ruffin een solocarrière, met bescheiden succes met My Whole World Ended. Maar zijn populariteit was kortstondig, waardoor Ruffin drie jaar uit de muziekindustrie verdween tot hij in 1975 weer opduikte met een top‑tien single, Walk Away From Love, en enkele kleinere hits.

Ruffin sloot zich aan bij de reünietour van The Temptations in 1983. Ruffin, samen met vijf andere Temptations, werd in 1989 opgenomen in de Rock & Roll Hall of Fame. Slechts twee jaar later, op 50-jarige leeftijd, stortte Ruffin in een crackhuis in Philadelphia in. Hij werd uren later voor een ziekenhuis achtergelaten, waar hij aan een heroïne‑overdosis stierf. (Bron: Biografie)

David Ruffin die het podium betreedt

Ruffin onderbrak het concert van The Temptations op 7 juli en sprong het podium op, rukte de microfoon van Edwards af, zong lead op Ain’t Too Proud to Beg, en verdween vervolgens net zo snel als hij was verschenen. Ruffin voerde deze act talloze keren uit tijdens de juli‑tour van de band. (Bron: Talk Bass)

Hoewel de band extra beveiliging inhuurde om Ruffin buiten te houden, vond hij manieren om het podium te infiltreren en het podium op te klimmen terwijl de band een van de nummers speelde waarop hij eerder lead had gezongen.

Ruffin deed het zo netjes, zo snel en soepel, dat het leek te laten zien dat hij nog steeds een Temptation was, dat hij een sabbatical had genomen tot hij klaar was om zijn legendarische rol te hervatten.

Ruffin probeerde alleen maar weer bij de band terug te komen, en de reactie van het publiek was zijn manier om zijn punt te bewijzen. Het was gewoon zo typisch voor Ruffin, zo misplaatst. Op een bepaalde manier was het amusant.

Ruffin die het podium infiltreert werd een terugkerend verhaal, waarbij fans hun nek uit strekten tijdens de shows om te zien of ze Ruffin konden spotten die zich verschool of door de gangpaden glipte. (Bron: Okay Player)