Het succes van de Oude Egyptische Beschaving is duidelijk in hun tradities, hun kunst, en nog veel meer. Met langdurige discussies die zich richten op hun ras en algemene oorsprong, blijven veel mensen debatteren of de Oude Egyptenaren wit of zwart waren. 

Succesvolle DNA-sequentie onthult dat gemummificeerde Egyptenaren nauw verwant zijn aan mensen uit het oostelijke Middellandse Zeegebied. Veel geleerden blijven ervan overtuigd dat de Oude Egyptenaren ethisch gemengd waren. 

Het Ontdekken van het Oude Egypte

Veel algemeen bekende Egyptische kunst toont de huidskleur van hun volk als overeenkomend met tinten rood, geel en olijf. De Sfinx zelf heeft sub‑Saharaanse en Nubische fysieke kenmerken. Gerespecteerde schrijvers in Griekenland zoals Herodotus en Aristoteles beschrijven het Egyptische volk als bezitters van een donkere huidskleur.

Dat gezegd hebbende, blijven veel deskundigen het ras van de oude Egyptenaren betwisten, aangezien reactionairen weigeren de aanwezigheid van zwarte mensen in beroemde beschavingen te erkennen. 

Het ras van Koning Toetanchamon werd een controversieel debat toen de weergave van zijn gereconstrueerde afbeelding hem liet zien als te wit. Most geleerden zijn het erover eens dat Koning Toetanchamon zwart was, maar sommige conservatieve groepen bleven overtuigd dat Koning Toetanchamon Noordse oorsprong had. (Source: Vox) 

Met de verhitte discussie over het ras van Koning Toetanchamon betoogt Nina Jablonski, de auteur van Skin: A Natural History, dat de huidskleur van Koning Toetanchamon een lichtere tint had door een gebrek aan blootstelling aan de zon. Daarentegen verklaarden de sprekers van het Franklin Institute die het ras van de Egyptische koning bespraken dat Egyptenaren tijdens het bewind van Koning Toetanchamon’s een zeer donkere huid hadden, vergelijkbaar met die van mensen uit Sub‑Sahara Afrika. (Source: National Public Radio) 

Toen een groep internationale onderzoekers met succes een DNA‑sequencing uitvoerden op talrijke mummies uit het Nieuwe Rijk en de latere periode toen de Romeinen Egypte beheersten, concludeerden ze dat oude Egyptenaren nauw verwant waren aan de mensen van de Levant in het Nabije Oosten.

Het hete Egyptische klimaat, de hoge luchtvochtigheid in veel graven en sommige van de chemicaliën die bij mummificatietechnieken worden gebruikt, dragen bij aan DNA‑afbraak en men denkt dat de langdurige overleving van DNA in Egyptische mummies onwaarschijnlijk is.

Doctor Johannes Krause

Ondanks de vele tegenslagen waarmee de onderzoekers werden geconfronteerd bij het zoeken naar onbelemmerd DNA van oude mummies, voltooiden ze toch de eerste genomische test op hun proefpersonen. Met de oudste mummie uit 1,388 v.Chr. tijdens de periode van het Nieuwe Rijk en de vroegste mummie uit 426 n.Chr., bevestigden de onderzoekers de verwantschap van de mummies’ met mensen uit de regio’s van het oostelijke Middellandse Zeegebied.

Zelfs met de voltooide DNA‑sequencing blijven er beperkingen bestaan aangezien de geschiedenis van Egypte vele heersers en invallers uit verschillende delen van de wereld omvat; de onderzoekers stellen dat hun bevindingen niet nauwkeurig het geheel van het Oude Egypte vertegenwoordigen. (Source: Big Think)

De gangbare weergave van het ras van het oude Egypte 

De witgewasde weergave van ras in de geschiedenis sluit de raciale afbeelding van de oude Egyptenaren niet uit. Het ras van de oude Egyptenaren blijft sterk significant vanwege hun algemeen bekende succes als beschaving. 

Veel door Hollywood geproduceerde films blijven de koninklijke Egyptenaren als wit weergeven en lage klasse Egyptenaren als donkerder van huidskleur. Een berucht voorbeeld hiervan is de film Gods of Egypt waarin witte acteurs de rol van Egyptische goden op zich nemen, wat een racistische machtsdynamiek vertegenwoordigt waarbij niet‑witte mensen de witte goden aanbidden.

Veel deskundigen zijn het oneens met de bevooroordeelde weergave en benadrukken de diverse bevolkingen in het oude Egypte.

De visuele diversiteit van bevolkingscentra nam toe naarmate de contacten tussen Egypte en Nubië, en daarna Groot‑Egypte, Palestina en Libië vaker voorkwamen. In het oude Egypte als geheel werden mensen niet aangeduid met kleurtermen, en slavernij werd niet geassocieerd met een donkere huid.

Nina Jablonski

(Source: Vox)