Voordat onze vlucht vertrekt, geeft de cabinebemanning ons een overzicht van alle veiligheidsvoorzieningen van het vliegtuig. Dit omvat nooduitgangen en veiligheidsprotocollen, evenals een introductie over de zuurstofmaskers. Maar weet je hoe deze zuurstofmaskers werken en hoe ze eigenlijk worden genoemd?
De maskers in het vliegtuig genereren zuurstof via een eenvoudige chemische reactie. De reactie wordt geactiveerd wanneer de passagier de maskers trekt wanneer ze worden losgelaten door cabineontluchting. Deze worden zuurstofkaarsen genoemd.
Wat zijn zuurstofkaarsen?
In een noodsituatie zijn zuurstofkaarsen een reservebron van ademlucht. Ze bieden ook een on‑demand bron van zuurstof. Deze worden vaak gebruikt in vluchten, ruimtestations en andere locaties, inclusief veilige havens en toevluchtkamers.
Een constante stroom zuurstof is essentieel voor het overleven. We zijn er afhankelijk van voor ons voortbestaan, en ons lichaam gebruikt het om energie te genereren. De zuurstofkaarsen staan klaar om een beperkte hoeveelheid zuurstof te produceren via een chemisch proces als de primaire zuurstofbronnen schaars worden. (Bron: Mine ARC Systems)
Hoe werken zuurstofkaarsen?
Warmte en de chemische reactie produceren zuurstof. De chemische stof die zuurstof levert in zuurstofkaarsen is natriumchloraat, dat bestaat uit natriumchloraat, bariumperoxide en ijzerpoeder.
Deze chemische reactie vereist een grote hoeveelheid energie, daarom is ijzerpoeder nodig. IJzerpoeder brandt bij een hogere temperatuur van ongeveer 600 °C of 1112 °F; naarmate het ijzer opwarmt, wordt het extreem heet, waardoor natriumchloraat wordt afgebroken. Thermische afbraak produceert door deze reactie zuurstof, natriumchloride en ijzeroxide.
Wanneer een specifiek initiatiemechanisme, een messingstarter, het ijzerpoeder verbrandt, levert het de initiële energie die nodig is om de reactie te starten. Zuurstofkaarsen genereren warmte. Voor ieders veiligheid moeten er voorzorgsmaatregelen worden genomen, waaronder het gebruik van handschoenen en een strikt geen‑beweging‑beleid. (Bron: Mine ARC Systems)
De technologie van deze kaarsen wordt vaak gebruikt in de maskers van vliegtuigen. Ze worden ook gebruikt door brandweerlieden, onderzeeërbemanningen en mijnreddingsteams, in feite overal waar compacte noodzuurstof nodig is. (Bron: Science ABC)
Wat zijn de risico's van het gebruik van zuurstofkaarsen?
De risico's die met kaarsen gepaard gaan, worden vaak ongegrond gevreesd. Twee belangrijke problemen zijn oververzadiging en brandgevaar. De kaarsen kunnen een toestand van zuurstofverrijking bereiken. Echter, dezelfde brandontstekingsgevaren blijven bestaan bij deze percentages, en er bestaat geen extra ontstekingsrisico. Als de kaarsen verkeerd worden behandeld, bestaat er een ernstig brandgevaar. Daarom zijn er essentiële veiligheidsvoorschriften opgesteld.
Deze kaarsen zijn bedoeld voor gebruik wanneer onmiddellijke zuurstof nodig is en zijn de risico's waard. Vanuit het perspectief van MineARC is deze onafhankelijke, compacte en stabiele derde zuurstofbron zeer waardevol.
Wanneer ademlucht schaars is, is een zuurstofkaars een apparaat dat zuurstof genereert. Ze kunnen voldoende zuurstof leveren om het leven te behouden terwijl men wacht op redding, wanneer ze worden gebruikt als de laatste bron van ademlucht in een toevluchtshut. Zuurstofkaarsen zijn betrouwbaar, redelijk veilig en kunnen lange tijd overleven zonder hun vermogen om zuurstof te produceren te verliezen. (Bron: Mine ARC Systems)
