Zieloverlevende

Laat op een winteravond zat Aretha Franklin in de kleedkamer van Caesars Windsor Hotel and Casino, in Ontario. Ze droeg niet de uitdrukking van iemand die net grenzeloos plezier heeft gebracht aan een paar duizend zielen.

“Wat was er mis met het geluid?” zei ze, in een toon die ergens tussen verbazing en irritatie lag. Feedback had een couplet van “My Funny Valentine” doorboord, en voordat ze zich aan de piano zette om “Inseparable” te spelen, een eerbetoon aan de overleden Natalie Cole, vernauwde ze haar blik en riep ze een “Mr. Lowery” om de niveaus eens en voor altijd te regelen. Mevrouw Franklin, zoals bijna iedereen in haar kring haar noemt, was duidelijk, zij het beleefd, ontevreden. “Een tijdje daarboven kon ik mezelf gewoon niet goed horen,” zei ze.

Op de toonbank in fr… Lees verder

Bron: https://www.newyorker.com/magazine/2016/04/04/aretha-franklins-american-soul