Een zandmandala is een patroon gemaakt van kleurrijk zand dat wordt vernietigd als onderdeel van een Tibetaans boeddhistisch ritueel. Maar wat zou de geschiedenis en het doel achter het ritueel kunnen zijn?
Tibetaanse boeddhisten creëren zandmandala's alleen om ze na een bepaald ritueel te vernietigen. Dit vertegenwoordigt het concept dat niets voor altijd duurt en is bedoeld om hun geloof in de vergankelijke aard van materialisme te symboliseren.
Wat is een Mandala?
De Tibetaanse mandala is een gids voor het verkrijgen van wijsheid en mededogen, en wordt meestal afgebeeld als een nauwkeurig uitgebalanceerde, geometrische compositie met godheden. De belangrijkste godheid bevindt zich in het midden.
Een mandala wordt ook gebruikt als een hulpmiddel om mensen te begeleiden op het pad naar verlichting. Monniken visualiseren de mandala vaak als een driedimensionaal paleis tijdens hun meditatie. De godheden die in het paleis wonen vertegenwoordigen filosofische ideeën en dienen als rolmodellen. Het doel van de mandala is om te helpen bij de transformatie van gewone geesten naar verlichte geesten.
Men gelooft dat mandala's zuiverende en genezende eigenschappen hebben. Meestal kiest een groot onderwijzer de mandala die gemaakt moet worden. Monniken beginnen met het bouwen van de zandmandala door de locatie te wijden met heilige gezangen en muziek. Vervolgens tekenen ze uit het geheugen een gedetailleerd patroon. Ze vullen het ontwerp gedurende enkele dagen met miljoenen korrels gekleurd zand.
De monniken tonen vervolgens de vergankelijkheid van het bestaan door de gekleurde korrels op te vegen en ze te verspreiden in stromend water. (Bron: Tibetaanse Genezing Mandala)
Hoe Genezen Mandala's?
Volgens Boeddhistische geschriften dragen zandmandala's heilzame energie over aan de omgeving en aan degenen die ze bekijken. Boeddhistische monniken zingen en mediteren tijdens het bouwen van een mandala om de goddelijke krachten van de godheden die erin wonen op te roepen.
De monniken zoeken vervolgens de genezende zegeningen van de goden. Zelfs voordat het wordt opgeveegd en in stromend water wordt verspreid, strekt de genezende kracht van een mandala zich uit over de hele wereld. Dit is een ander symbool dat de zegeningen met iedereen worden gedeeld. (Bron: Tibetaanse Genezing Mandala)
Hoe Begon het Tibetaanse Boeddhisme?
Boeddha, die het boeddhisme in India in de vijfde eeuw v.Chr. oprichtte, sprak over de vergankelijkheid van het leven. Individuele verlichting, de bevrijding van alle wezens, en de ontwikkeling van mededogen en inzicht in de essentie van de werkelijkheid zijn pijlers van het Tibetaanse boeddhisme, dat in de zevende eeuw ontstond.
Tibetisch boeddhisme is een geëvolueerde versie van het boeddhisme. Het is een tak van Vajrayana. Deze specifieke religie werd naar Tibet gebracht tijdens het bewind van koning Srong‑brtsan‑sgam‑po. Zijn twee koninginnen waren beschermvrouwen van de genoemde religie. (Bron: Tibetan Healing Mandala)
Waar kwamen de monniken vandaan?
De Tibetaanse monniken kwamen van het Drepung Loseling Monastery. In 1959 werden het hoofdkantoor en de school van het klooster verplaatst naar de zuidelijke Indiase staat Karnataka.
Het Loseling Institute, een monastiek klooster met 2.500 monniken, bevindt zich in de buurt van Atlanta, Georgia. (Bron: Tibetan Healing Mandala)
Missie van het Drepung Loseling Monastery
Drepung Loseling is toegewijd aan de studie en het behoud van de Tibetaanse boeddhistische traditie van wijsheid en mededogen. Het is het centrum voor de ontwikkeling van zowel hart als intellect, en biedt een toevluchtsoord voor het koesteren van innerlijke vrede en vriendelijkheid, gemeenschapsbegrip en wereldwijde genezing.
Bij de uitvoering van deze visie heeft Drepung Loseling twee hoofddoelen:
- Bijdragen aan de Noord‑Amerikaanse cultuur door theoretische kennis en praktische training in Tibetaanse boeddhistische wetenschappelijke tradities te bieden aan westerse studenten, geleerden en het algemene publiek; en
- Helpen bij het behoud van de bedreigde Tibetaanse cultuur, die tegenwoordig leidt tot een fragiele bestaan in de ballingskampen van vluchtelingen in India en Nepal.
(Bron: Drepung)
