Medellín, Colombia stond bekend als een van de gevaarlijkste steden ter wereld in de jaren ’70 tot het begin van de jaren ’90. Het criminaliteitscijfer was torenhoog, en drugslordes leefden als royalty. Maar wie had’ve gedacht dat architectuur een enorme rol zou spelen in de transformatie van deze stad?

De burgemeester van Medellín benaderde de internationaal geprezen architect en stedenbouwkundige Alejandro Echeverri om de stad opnieuw te ontwerpen. Tijdens deze periode richtte Echeverri zich op bouwen in de armoedige gebieden. Kort daarna daalde het criminaliteitscijfer.

Wat gebeurde er in Medellín?

Pablo Escobar leidde het Medellín Cartel van 1972-1993; gedurende die tijd bedroeg het moordcijfer in de stad 381 per 100.000 inwoners bij een bevolking van meer dan 2 miljoen. Hierdoor noemde Time Magazine de stad de gevaarlijkste stad op aarde.

Tijdens het hoogtepunt van Escobar’s heerschappij leefde iedereen die deel uitmaakte van het cartel vrij. Personen met autoriteit, zoals politieagenten en rechters, werden regelmatig vermoord, en gewone burgers verdwenen zonder een spoor.

De stad verdrinkte in criminaliteit en geweld. (Bron: Stuff)

Hoe gebeurde de transformatie van Medellín?

Toen Pablo Escobar in 1993 stierf, viel het Medellín Cartel uiteen en begonnen de wetshandhavingsinstanties bendes op te heffen om de wijdverspreide misdaden in de stad aan te pakken. Zelfs nadat het cartel vertrok, bleef het moordcijfer hoog.

Op dat moment had Sergio Fajardo, de burgemeester van de stad destijds, een ambitieus plan om miljoenen te investeren in openbare infrastructuur.

Onze mooiste gebouwen moeten in onze armste gebieden staan.

Sergio Fajardo

Op dat moment nam Fajardo contact op met de directeur van stedelijke projecten, architect Alejandro Echeverri. De taak was om het imago van de stad te vernieuwen door middel van architectuur en verder te gaan dan oppervlakkige veranderingen. Dit humanitaire project moest de mensen van Medellín beïnvloeden om positief te werken. (Bron: Arch Daily)

Hoe hielp het project?

Voor de lancering van het project moesten de autoriteiten ervoor zorgen dat corruptie binnen het systeem niet bestond. President Álvaro Uribe nam wetten aan om het project tegen dergelijke problemen te beschermen.

Het budget dat hiervoor werd toegekend was niet zo hoog als je’d denken. Daarom waren de architecten die deel uitmaakten van het team lokaal of uit buurlanden.

Aan het einde van het project was de verandering duidelijk. Tegen 2004 had de stad mooie en functionele infrastructuur die leidde tot meer projecten en bedrijven. Een beter transportsysteem verbond de stad met het economische centrum van Colombia, en verbeterde uiteindelijk de levensstijl van de inwoners van Medellín. (Bron: Borgen Project)

Hoe is Medellín vandaag?

In 2015 claimde Medellín de beste levenskwaliteit van heel Latijns-Amerika. In 2017 kende de stad een daling van 56% in armoede. Het is ook een van de steden in Colombia met de beste toegang tot schoon water.

Dit bewijst dat vrede iets is dat niet alleen de wetshandhavingsinstanties aangaat, maar de hele gemeenschap. Wanneer functionarissen de kern van het probleem aanpakken in plaats van pleisteroplossingen, kijken we naar langdurige verandering.

De programma's in Medellín zijn niet één maat voor iedereen. Toch leren ze een waardevolle les over het belang van het herstellen van de waardigheid van gemarginaliseerde gemeenschappen. Medellín is een uitstekend voorbeeld van hoe toegang tot basisbehoeften steden, en zelfs landen, kan transformeren.

Stephanie Russo

(Bron: Borgen Project)