Honda wilde dat de Super Cub een motorfiets was waarmee een soba-bezorger kon rijden terwijl hij of zij noedels in één hand hield. Dit vereiste zorgde bij de ingenieurs voor een probleem aan de andere kant van het stuur: normaal gesproken moest men de koppeling met de linkerhand bedienen om te schakelen. De nieuwe motorfiets moest het mogelijk maken dat die hand bezig bleef.[1][2]
Soichiro Honda en zijn zakenpartner Takeo Fujisawa keerden in 1956 terug uit Europa met ideeën voor een kleine motorfiets die geschikt was voor het dagelijks leven in Japan. Ze wilden dat vrouwen zich comfortabel zouden voelen bij het rijden, en ze wilden voldoende vermogen voor slechte wegen. Ontwerper Jozaburo Kimura herinnerde zich later dat er minimaal vier pk vereist was, terwijl Honda’s eerdere 50cc Cub F-fietsmotor slechts één pk leverde. Het verwijderen van een koppelingshendel maakte deel uit van een behoorlijk veeleisende opdracht.[2]
Het verwijderen van de koppelingshendel
Volgens transmissieontwerper Akira Akima was het ontwikkelen van een centrifugaalkoppeling nog wel te doen; het moeilijke was om deze correct te laten functioneren bij het starten en schakelen. De koppeling moest loskoppelen wanneer de motorfiets stilstond, maar weer aangrijpen bij het starten. Soichiro kwam elke ochtend naar de ontwerpruimte om te vragen hoe het werk vorderde.[2]
Op een dag stelde Akima voor om een schroef te gebruiken waarmee de draaiing van de kickstarter werd omgezet in beweging langs een as; vervolgens uitte hij zijn bezorgdheid dat onderdelen samen zouden gaan draaien. Terwijl hij nog overwoog of de weerstand van de koppeling dat probleem kon oplossen, kwam Soichiro met precies hetzelfde idee. Volgens Akima lachten ze omdat ze samen tot dezelfde oplossing waren gekomen. Kimura gaf hem de eer voor het ontwikkelen van in totaal acht ontwerpen.[2]
Met deze uiteindelijke constructie kon de bestuurder met de linkervoet schakelen terwijl hij of zij met de rechterhand het gas bediende. Het lage frame maakte het gemakkelijk om op te stappen, en een grote plastic beenbeschermer verminderde het opspatten en de wind rond de benen. De eerste Super Cub C100 ging in augustus 1958 in massaproductie, met een viertaktmotor en zonder koppelingshendel die de bestuurder hoefde te bedienen.[2][3]
Van noedelbezorging tot Amerikaanse vakanties
Toen Honda in 1959 begon met de export van de Super Cub naar de Verenigde Staten, ontdekten kopers een andere toepassing voor een motorfiets die oorspronkelijk voor alledaagse taken was ontworpen. Naast zijn praktische functie in Japan werd het kleine voertuig in Amerika een recreatief vervoermiddel. Klanten vervoerden hem in pick-ups en campers om ermee te rijden op hun bestemming; Honda verkocht de motorfiets via hengelsport- en sportwinkels, naast de reguliere motorfietsdealers.[1][3]
Volgens Honda waren er in oktober 2017 wereldwijd 100 miljoen Super Cubs geproduceerd; dit getal betreft de hele serie en niet uitsluitend de originele C100. De definitie omvat motorfietsen met kleine viertakt-eencilinder motoren, lage backboneframes en andere gemeenschappelijke kenmerken. De productie breidde zich uit buiten Japan; in 1961 begon men met assemblage in Taiwan, waarbij Japanse onderdelensets werden gebruikt.[3]
Terug in Japan werd datzelfde jaar al een versie van de C100 voor krantenbezorging gepresenteerd op een motorbeurs. Amerikaanse klanten kregen de CA100T Trail 50, bedoeld voor offroadgebruik. De motorfiets die oorspronkelijk was ontworpen met de handen van een noedelbezorger in gedachten, kreeg nu andere taken, waaronder rijden over onverhard terrein.[1]
Bronnen
- The World’s Best-Selling Motorcycle: The Scoot of the Super Cub
- De geboorte van de Super Cub: herinneringen van ontwerpers
- Aankondiging van Honda over de productie van de Super Cub in oktober 2017
Afbeelding: Detail van een Honda C100 Super Cub in het Honda Heritage Museum in Marysville, Ohio. Foto door Nheyob. Wikimedia Commons, CC0. Bijgesneden en herschaald.



