Humphrey DeForest Bogart werd geboren op 23 januari 1899 in New York City, als zoon van een chirurg uit Manhattan en een moeder die illustraties maakte [1]. Rond 1912 leerde zijn vader hem schaak in het zomerhuis van het gezin aan het Canandaigua Lake, vlakbij Rochester, New York [1] [5].

In 1913 bezocht de tiener schaakclubs in heel New York en speelde tegen de vaste bezoekers [1]. Vervolgens ging hij naar Phillips Academy om zich voor te bereiden op een studie geneeskunde, maar werd uiteindelijk van school gestuurd, mogelijk omdat hij te veel tijd aan schaak besteedde in plaats van aan zijn studie [1].

In 1918 meldde Bogart zich aan bij de U.S. Naval Reserve en werd opgeroepen voor actieve dienst; de Eerste Wereldoorlog was toen echter bijna afgelopen, en in 1919 werd hij ontslagen [1]. Terug in New York kreeg hij een baan als kantoorbediende bij een theater, begon in 1920 met acteren, en na de beurskrach van 1929 speelde hij in stadsparken tegen schakers om kwartjes te verdienen, en op Coney Island om dubbeltjes [1] [2].

Tijdens een periode zonder werk in 1931 verdiende hij geld door iedereen die wilde uit te dagen tot een schaakpartij in een arcadehal; in 1933 was hij bekend om zijn optredens op Times Square [1]. Zijn rol als gangster in The Petrified Forest in 1935, dat het jaar daarop een succes werd, bracht hem uit de armoede en maakte een einde aan zijn schaakactiviteiten [1].

In de film Casablanca uit 1942 komen meerdere schaakscènes voor die niet in het oorspronkelijke script stonden en op aandringen van Bogart zijn toegevoegd [1] [2] [3]. Hij wilde een personage dat schaakte en te veel dronk; de positie op het bord in één scène was afkomstig uit een van zijn eigen correspondentiepartijen, hoewel het beeld op het scherm wazig is [1] [2] [3]. Rick Blaine verslaat politiekapitein Louis Renault aan het bord, en in de openingspartij verdwijnt er een paard tussen twee shots [1].

Een militair die destijds in de Verenigde Staten gestationeerd was, bezocht de filmset van Casablanca in het Hollywood Theatre, waar Bogart tussen de opnames tegen Sydney Greenstreet speelde; hij daagde Bogart uit tot een partij [4]. Nadat de soldaat naar de Zuidelijke Stille Oceaan werd overgeplaatst, ging de partij per post verder, en al snel speelde Bogart tegelijkertijd tegen meerdere vrienden [4]. In 1943 bezochten FBI-agenten hem en legden een einde aan deze praktijk; zij hadden zijn post gelezen en dachten dat de schaaknotaties die hij naar Europa stuurde een geheime code waren [1].

In het juni-juli 1945-nummer van Chess Review stond Bogart op de cover, spelend tegen Charles Boyer terwijl Lauren Bacall, eveneens een schaakspeler, toekeek [1] [2] [3]. In een interview met Silver Screen in juni 1945 noemde hij schaak een van de belangrijkste dingen in zijn leven en zei dat hij bijna dagelijks tussen de opnames speelde [1] [2] [3]. Hij fungeerde als toernooileider voor de United States Chess Federation en de California State Chess Association, en was ceremoniemeester tijdens het Pan American Chess Congress in augustus 1945 in Los Angeles [1] [2].

In 1946 verloor Bogart een wedstrijd om $100 tegen restaurateur Mike Romanoff; thuisgekomen belde hij hem op om nog een partij te spelen, ditmaal telefonisch voor nog eens $100, en won binnen 20 zetten [1]. In 1952 speelde hij in San Francisco tegen George Koltanowski, die blindspeelde; Bogart verloor na 41 zetten. In 1955 speelde hij in Beverly Hills in een simultaanwedstrijd tegen Samuel Reshevsky, waarbij het remise werd [2] [3]. Naar schatting ligt zijn speelsterkte rond de 2.000 Elo, wat hem in het expertniveau plaatst [3] [5].


Sources

  1. chess.com
  2. Wikipedia: Lijst van amateur-schaakspelers
  3. chess.com
  4. chesshistory.com
  5. grunge.com