Julian Barbour werd in 1937 geboren en werkt op het gebied van kwantumgravitatie en de geschiedenis van de wetenschap [1]. In 1968 behaalde hij zijn doctoraat aan de Universiteit van Keulen, waar hij de grondslagen van Einsteins algemene relativiteitstheorie bestudeerde [1]. Het grootste deel van zijn carrière had hij geen academische positie; hij onderhield zichzelf en zijn gezin deels door vertaalwerk [1]. Hij woont in de buurt van Banbury, Engeland [1].

Het boek The End of Time verscheen in 1999 en bevatte de visie die Barbour 'timeless physics' noemt [1]. Volgens deze opvatting is tijd zoals mensen die waarnemen een illusie; tal van problemen in de natuurkundige theorie ontstaan juist doordat men ervan uitgaat dat tijd bestaat [1]. Barbour stelt dat het enige bewijs voor het verleden het geheugen is, en het enige bewijs voor de toekomst overtuiging [1]. Hij beschrijft elk afzonderlijk moment als op zichzelf bestaand, compleet en volledig, en noemt deze momenten 'Nows' [1].

Barbour noemt elk vast patroon dat de indruk van beweging, verandering of geschiedenis weergeeft een 'time capsule' [1]. Zijn theorie is sceptischer dan het 'block universe'-concept, omdat zij zowel het verstrijken van tijd als het bestaan van een externe tijddimensie ontkent [1]. De natuurkunde rangschikt de 'Nows' op basis van hun onderlinge gelijkenis; deze ordening is wat mensen gewoonlijk 'tijd' noemen [1]. De ordening is afhankelijk van de inhoud van elk moment zelf, en niet van het tijdstip waarop het zich voordoet [1].

De Cambridge-filosoof J. M. E. McTaggart kwam in zijn artikel uit 1908, The Unreality of Time, tot een vergelijkbare conclusie [1]. McTaggart onderscheidde een 'tensed A-series' van een 'tenseless B-series'; Richard M. Gale introduceerde in 1966 de termen 'A-theorie' en 'B-theorie' [4]. B-theoretici zijn van mening dat het verstrijken van tijd een subjectieve illusie is, dat verleden, heden en toekomst even reëel zijn, en dat er niets bijzonders is aan het heden [4]. Deze opvatting, vaak geassocieerd met eternalisme, is een voortzetting van een debat dat teruggaat tot Parmenides en Heraclitus [4].

In 1982 publiceerden Barbour en natuurkundige Bruno Bertotti een methode genaamd 'best matching', waarmee gravitatiewetten kunnen worden afgeleid uit metingen van de ruimtelijke ordening van objecten [1]. Dit werk valt onder de Machiaanse dynamica, een benadering waarbij de natuurkunde gebaseerd moet zijn op direct waarneembare grootheden [1]. De methode beschrijft gravitatieve effecten even nauwkeurig als de algemene relativiteitstheorie, zonder gebruik te maken van een achtergrondstructuur van ruimtetijd [1]. David Wiltshire van de Universiteit van Canterbury heeft geopperd dat een dergelijke relationele benadering de schijnbare versnelde expansie van het universum kan verklaren zonder gebruik te maken van donkere energie [1].

De moderne natuurkunde beschouwt tijd als onlosmakelijk verbonden met ruimte binnen ruimtetijd; volgens de algemene relativiteitstheorie kunnen klokken met verschillende snelheden lopen, afhankelijk van de snelheid en nabijheid van materie [2]. Men gaat ervan uit dat meetbare tijd begon met de Big Bang, ongeveer 13,8 miljard jaar geleden [2]. De algemene relativiteitstheorie beschrijft tijd echter niet op de kleinste schaal; op dat niveau behandelt de kwantummechanica tijd als een universele en absolute parameter [2]. Het verzoenen van beide benaderingen is het 'probleem van tijd'; tot 2026 bestaat er nog geen algemeen aanvaarde theorie van kwantumgravitatie [2].

De theoretisch natuurkundige Lee Smolin verwijst herhaaldelijk naar Barbour’s ideeën in zijn boeken, maar is meestal zeer kritisch [1]. Smolin is realistisch van opvatting: hij gelooft dat tijd echt bestaat, en stelt dat natuurkundigen ten onrechte de realiteit ervan hebben ontkend door wiskundige modellen met de werkelijkheid te verwarren [1]. Hij veronderstelt dat de natuurkundige wetten zelf in de loop van de tijd evolueren in plaats van statisch te zijn [1]. Sean Carroll heeft Barbour en andere natuurkundigen die een 'timeless' beeld van het universum aanhangen bekritiseerd; hij ziet geen nut in deze benadering en begrijpt niet wat men ermee beoogt [1].

Filosofen van de natuurkunde blijven discussiëren over de vraag of ruimte en tijd fundamenteel of emergent zijn [3]. In de klassieke mechanica is tijd een fundamentele grootheid die niet in termen van iets anders gedefinieerd kan worden; theorieën zoals de loopkwantumgravitatie daarentegen beschouwen ruimtetijd als emergent [3]. Carlo Rovelli, een van de grondleggers van de loopkwantumgravitatie, heeft deze verschuiving omschreven als 'geen velden meer op ruimtetijd, maar velden op velden' [3]. De standaardsecond wordt gedefinieerd als 9.192.631.770 oscillaties van een hyperfijne overgang in het cesium-133-atoom [3].


Sources

  1. Wikipedia: Julian Barbour
  2. Wikipedia: Tijd
  3. Wikipedia: Filosofie van de natuurkunde
  4. Wikipedia: B-theorie van tijd