Mabel Fairbanks maakte haar stempel in de kunstschaatsindustrie en was coach van enkele bekende schaatsers zoals Kristi Yamaguchi, de Olympische kampioen van 2012. Met Fairbanks’s opmerkelijke vaardigheid in haar gekozen vakgebied, waarom werd Mabel Fairbanks als kind van de ijsbanen verbannen?
Fairbanks’ inheemse Amerikaanse afkomst en het feit dat ze Afro‑Amerikaans was, zorgden voor de carrière en passie die ze als kind wilde. Vanwege haar ras werd Fairbanks verbannen van de ijsbanen toen ze een klein meisje was.
Wie was Mabel Fairbanks?
Mabel Fairbanks werd geboren in Jacksonville, Florida, op 14 november 1915, als dochter van een Afro‑Amerikaanse vader en een inheemse Amerikaanse moeder.
Fairbanks’ moeder stierf op achtjarige leeftijd. Dit liet haar, samen met haar broers en zussen, wees. Tijdens de Grote Migratie verhuisden haar broers en zussen naar New York City, terwijl zij in Florida bleef bij een lerares die haar behandelde als haar dienaar. Dit eindigde niet goed voor Fairbanks.
Fairbanks verhuisde in het begin van de jaren 1930 naar New York om haar broers en zussen te volgen. Ze werkte voor haar broer en schoonzus op hun vismarkt, maar haar familie was niet erg blij.
Ze bracht haar vrije tijd door met het kijken naar de schaatsers in Central Park die sierlijk draaiden en glijdend over het ijs. Dit trok haar op jonge leeftijd naar kunstschaatsen. Haar interesse en vastberadenheid om de sport te leren groeiden nog meer na het kijken van de film One In A Million in 1936, met Sonja Henie in de hoofdrol. (Bron: Ice Theatre of New York)
Hoe begon Fairbanks haar kunstschaatscarrière?
In Fairbanks’ streven om kunstschaatsen te leren, ging ze naar Harlem, aan het noordelijke uiteinde, waar kleine bevroren vijvers en beekjes waren. Vol verlangen om te leren schaatsen, nam ze een te groot paar schaatsen mee en begon ze aan haar droom.
Nadat Fairbanks de basis van glijden en manoeuvres redelijk onder de knie had, besloot ze het naar een hoger niveau te tillen en te gaan oefenen in de lokale ijsbaan van de stad, waar ze herhaaldelijk de toegang werd ontzegd door de kassière vanwege haar huidskleur en ras.
Met een hart vol passie voor de sport bleef Fairbanks terugkomen om toegang te krijgen totdat de manager van de Gay Blades Ice Rink aan de West 52nd Street haar doorzettingsvermogen zag en haar toeliet. Ze verdiende haar langverwachte toegang tot de ijsbaan. Ze mocht de baan slechts dertig minuten gebruiken, en dat moest de laatste dertig minuten voor sluiting in de avond zijn.
Fairbanks bewoog zich met gratie, en ze straalde op de ijsbaan, wat de aandacht trok van Maribel Vinson Owen, de legendarische negenvoudig Amerikaanse dameskampioen. Owen was de eerste die in Fairbanks’ vaardigheid geloofde, en ze hielp haar met aanwijzingen die Fairbanks’ bewegingen zouden verfijnen.
De geest van Fairbanks en haar vastberadenheid begonnen langzaam de raciale barrière in de stad te doorbreken. Maar dit stond haar nog steeds niet toe om tijdens reguliere sessies te schaatsen.
Owen moedigde haar aan om in plaats daarvan haar shows en evenementen te produceren na de skaatstijd in de Bay Glade ijsbaan, en al snel lanceerde ze in verschillende locaties rond Harlem, zoals supperclubs, het Apollo Theatre en andere sociale evenementenlocaties.
Nadat ze de schijnwerpers had bereikt, verliet Fairbanks New York en verhuisde ze naar Californië. Haar carrière bloeide op, en haar populariteit groeide terwijl ze op het ijs floreerde. Ze werd al snel coach van de kinderen van de elite van Hollywood, zoals de kinderen van Otto Preminger, Dean Martin, Nat King Cole en Ozzie en Harriet’s Ricky Nelson.
Fairbanks verscheen ook als gast in verschillende voorstellingen en bereikte zelfs de KTLA-show Frosty Frolics. (Bron: Ice theater of New York)
