In 36 v.Chr. schreef de Romeinse staatsman Marcus Varro over kiemen en beschreef hij ze als kleine wezens die met het blote oog niet te zien zijn. 1.900 jaar later werd de kiemtheorie algemeen aanvaard.

Marcus Terentius Varro was een productieve Romeinse auteur en polymath. Hij werd door Petrarca beschreven als het derde grote licht van Rome en wordt soms Varro Reatinus genoemd om hem te onderscheiden van zijn jongere tijdgenoot, Varro Atacinus. Maar wist je dat Varro microben bestudeerde voordat de kiemtheorie werd ontwikkeld?

Marcus Varro, een Romeinse staatsman, schreef over kiemen in 36 v.Chr., en beschreef ze als kleine wezens die met het blote oog niet te zien zijn, die het lichaam via de mond en neus binnenkomen en ernstige ziektes veroorzaken. De kiemtheorie van ziekten zou pas na 1.900 jaar breed geaccepteerd worden.

Marcus Varro, de Grootste Geleerde

Marcus Terentius Varro was de meest vooraanstaande Romeinse geleerde en schrijver aller tijden. Men denkt dat hij 74 afzonderlijke werken in 620 volums schreef over alle aspecten van de moderne wetenschap.

Varro werd geboren in een welgestelde familie in Rate, Sabijnse streek. Hij kreeg zijn opleiding in Rome van L. Aelius Stilo, de eerste Romeinse filoloog, en hij woonde in Athene. Als aanhanger van Pompeius en tegen Julius Caesar in de politieke strijd van die tijd bekleedde hij verschillende openbare ambten in Rome. Hij voerde andere, voornamelijk militaire, opdrachten uit voor zijn leider. Tijdens de burgeroorlog diende hij onder Pompeius. Toen hij na de overwinning bij Pharsalus in 48 v.Chr. naar Rome terugkeerde, schonk Caesar hem genade en gaf hem de opdracht een openbare bibliotheek van Griekse en Latijnse literatuur op te richten.

Na de moord op Caesar in 44 v.Chr. voegde Marcus Antonius Varro’s naam toe aan de lijst van vermeende vijanden van de staat. Hoewel zijn villa werd geplunderd en zijn bibliotheek werd vernietigd, ontkwam Varro aan de dood dankzij de tussenkomst van Octavianus, later Augustus. Varro bracht de rest van zijn leven door in afzondering, lezend en schrijvend. (Source: Biography)

Marcus Varro’s Kennis en Wijsheid

Het onderwerp van Varro was divers, maar slechts enkele van zijn werken zijn bewaard gebleven. Hij schreef 150 boeken Menippeïsche satire, een mengeling van poëzie en proza over een breed scala aan onderwerpen, evenals andere komedies, gedichten en dramatische werken; 41 boeken getiteld ‘Antiquiteiten van Menselijke en Goddelijke Dingen’; Annalen; Stadszaken; Over de nationaliteit van het Romeinse volk, behandelend de oorsprong van de Romeinen; Over het leven van het Romeinse volk, een overzicht van de Romeinse beschaving; Oorzaken, een onderzoek naar Romeinse gebruiken; en Logistorici, filosofisch.

Varro schreef ook Burgerlijk Recht, De Zeekust, een geografie‑verhandeling, meteorologische werken en almanakken voor boeren en zeelieden. Hij schreef boeken over retoriek, grammatica, dichters, poëzie, toneeluitrusting en Plautus, de Romeinse toneelschrijver. Hij was de pionier van de geïllustreerde biografie. Portretten bevatten korte biografische essays over 700 beroemde Grieken en Romeinen, evenals portretten van elk.

Varro schreef ook over landbouw, wiskunde en astronomie. Zijn Onderwerpen voor Leren schetste een curriculum voor de vrije kunsten in negen boeken, waaronder grammatica, logica, retoriek, meetkunde, rekenkunde, astronomie, muziek, geneeskunde en architectuur. Oudheden bevatte 25 boeken over menselijke zaken en 16 over goddelijke zaken, wat Varro’s enorme kennis van de Romeinse geschiedenis aantoont. Het diende als een rijke informatiebron over de officiële Romeinse religie van de Kerkvaders. (Bron: Biografie) 

Afbeelding van Alasnome