Op 22 november 1986 versloeg Mike Tyson Trevor Berbick en werd daarmee op 20 jaar en vier maanden de jongste zwaargewichtkampioen ooit [2]. Hij was 178 cm lang en woog ongeveer 99 tot 100 kg; dit lichaam had hij opgebouwd in de Catskill-gym onder begeleiding van Cus D'Amato en later Kevin Rooney [2]. Zijn professionele record kwam uit op 50 overwinningen, waarvan 44 door knock-out, 7 nederlagen en 2 geen resultaat [2].
Tyson’s wekker ging om 4 uur ’s ochtends; de eerste taak was hardlopen, 3 tot 5 mijl in een gestaag tempo [1][2]. Volgens één verslag voegde hij daaraan lichte rek-oefeningen, 10 krachtige sprints, boxjumps, 500 push-ups en 500 sit-ups toe vóór het ontbijt [3]. Een ander verslag vermeldt dat hij om 4 of 5 uur ’s ochtends naar buiten ging en daarna een mijl wandelde om af te koelen [4]. Tyson zelf zei dat het tijdstip niet het belangrijkste was; het voordeel zat ’m in het feit dat zijn tegenstander nog sliep [2].
De meest genoemde aantallen zijn 2.000 sit-ups, 500 push-ups, 500 dips en 500 barbell shrugs per dag, plus nek-oefeningen [1][2]. Het gewicht dat bij de shrugs gebruikt werd, wordt geschat tussen 30 en 75 kg; dit is dus een schatting en geen vastgelegd record [2]. De nek-oefeningen, waaronder voor- en achterwaartse ‘wrestler’s bridges’, duurden volgens de verschillende verslagen tussen de 10 en 30 minuten [2][3].
Een tweede blok oefeningen zonder gewicht vond ’s avonds plaats, aangezien de totale hoeveelheid oefeningen over de dag verdeeld werd in plaats van in één keer te doen [2][3]. In één verslag bestond deze avondtraining uit tien rondes van 150 air squats, 150 sit-ups, 50 bench dips, 50 barbell shrugs met ongeveer 60 pond gewicht en 10 minuten ‘wrestler’s bridges’; dat komt neer op 1.500 squats, 1.500 sit-ups, 500 dips en 500 shrugs [3]. Andere bronnen vermelden zelfs 2.000 squats en 2.500 sit-ups per dag [3][4].
Het middaguur werd besteed aan sparren: meestal 10 tot 12 rondes van drie minuten met één minuut rust ertussen [3], hoewel sommige bronnen spreken van 8 tot 10 rondes [1]. Zijn trainingspartners wisselden voortdurend, zodat hij te maken kreeg met lange, snelle en linkshandige boksers [1]. De overige technische oefeningen bestonden uit mitts, 10 tot 12 rondes op de zware zak, de snelheidszak en de slipbag [1][3]. Teddy Atlas zei dat de slipbag Tyson hielp het ritme van stoten te begrijpen, zodat hij kon anticiperen en reageren voordat hij geraakt werd [3].
Cus D'Amato baseerde het trainingsschema op herhaling en mentale weerbaarheid in plaats van op variatie [1]. Dezelfde oefeningen werden duizenden keren herhaald om spiergeheugen te creëren; elke sessie was bedoeld om ongemak als normaal te laten voelen [1][4]. Sparren werd als heilig beschouwd en er werd nauwelijks hoofdbescherming gebruikt, waardoor zijn reflexen scherper werden [3]. Dit regime werd zes dagen per week gevolgd, met zondag als vrije dag [4].
Na het hardlopen at Tyson meestal havermoutpap, melk en sap, waarna hij ging slapen vóór de middagtraining [3]. Van 1986 tot 1990 hield hij zijn gevechtsgewicht rond de 99 tot 100 kg [2]. Deze gewoonte bleef bestaan na zijn kampioensjaren: op 58-jarige leeftijd trainde Tyson voor een gevecht in november 2024 tegen Jake Paul, waarbij hij hetzelfde basisprogramma volgde: hardlopen, calisthenics en technische oefeningen [4].




