Na de wereldwijde pandemie die stadions sloot en optredens wereldwijd tot stilstand bracht, verdienden de best betaalde beroemdheden ter wereld gezamenlijk $6,1 miljard vóór belastingen en kosten, een daling van $200 miljoen ten opzichte van 2019. Maar wist je dat acteurs in het oude Rome een moeilijkere tijd hadden?

In het oude Rome werden acteurs beschouwd als nauwelijks beter dan prostituees wat betreft hun sociale status. Acteren als beroep werd gezien als illegitiem en weerzinwekkend. Veel Romeinse acteurs waren slaven, en het was niet ongewoon dat een meester een artiest sloeg als straf voor een slechte uitvoering.

Een acteur maar geen ster

Bijna alle oude Romeinse toneelstukken werden opgevoerd tijdens de ludi of de traditionele spelen. Omdat er geen weekenden waren voor ontspanning of plezier voor de oude Romeinen, boden spellen en festivals hen de mogelijkheid om te ontspannen en te genieten van festiviteiten, inclusief de kunst van het theater. 

Acteurs speelden tragedies en komedies voor het publiek terwijl er muziek op de achtergrond speelde, waardoor een levendige en boeiende scène ontstond.

In plaats van acteurs te eren en te respecteren zoals de Grieken deden, hadden de Romeinen een andere kijk op het beroep. Het is moeilijk voor te stellen hoe de Romeinse samenleving, bekend om haar overdaad en extravagantie, een enkel beroep als moreel weerzinwekkend zou kunnen beschouwen. Acteurs werden gezien als lager en gevaarlijker in de Romeinse maatschappij en werden vaak vermeden. (Bron: Blogs Transparent) 

Geboren om acteurs te zijn

Acteurs werden vaak in het beroep geboren, zoals gebruikelijk was in de Romeinse samenleving, waar kinderen in de voetsporen van hun ouders traden. Het beroep was echter fascinerend om uit te oefenen. Acteurs hadden de licentie om zich slecht te gedragen op het podium en zelfs de politiek te bespotten, wat waarschijnlijk bijdroeg aan hun slechte reputatie.

Als je bekend bent met de geschiedenis van het Europese theater, herken je misschien deze trends en patronen. Een andere trend was de weigering om vrouwen in toneelstukken te casten. Vrouwen werkten niet als actrices in de vroege Republiek. Uiteindelijk betraden vrouwen echter het podium. Acte, een actrice, won zelfs de gunst van keizer Nero en werd een van zijn favoriete concubines, wat aantoont dat de positie van acteurs en actrices in de samenleving vreemd volatiel was.

Ondanks alle aandacht voor de oude Romeinse acteur, waren er tot 55 v.Chr. geen permanente theaters in Rome waar acteurs konden optreden. Dit kwam door de wijdverspreide overtuiging dat te veel tijd doorbrengen in het theater schadelijk was voor het karakter van de bevolking.

Er waren slechts twee vereisten voor een voorstelling voordat er permanente theaters waren: een plaats voor het publiek om te zitten of staan (cavea) en een plaats voor de acteurs om op te treden (scaena). Het podium had een achtergrond (scaenae frons) en een actieruimte ervoor (proscaenium).

In het oude Rome werden amusement en drama vereerd, maar de uitvoerders van deze vermakelijke prestaties werden vaak bespot door de hogere maatschappij of werden als moreel onrein beschouwd. Interessant genoeg is dit een denkpatroon dat al eeuwen in Europa voortduurt, en er kunnen zelfs resten van deze gevoelens in de huidige samenleving bestaan. Een historicus is altijd geïnteresseerd in hoe het verleden de toekomst weerspiegelt. (Bron: Blogs Transparent) 

Afbeelding van TheGuardian