Een spermbank is een faciliteit of bedrijf dat menselijke sperma koopt, opslaat en verkoopt. Mannen die bekend staan als spermadonoren produceren en verkopen sperma. Het sperma wordt gekocht door of voor iemand anders om een zwangerschap of zwangerschappen te verwezenlijken, anders dan via een seksuele partner. Donorsperma is sperma dat door een spermadonor wordt verkocht. Maar wat is er gebeurd met de raadselachtige Nobelprijs‑spermbank?
Een groep richtte een spermbank op die alleen het sperma van Nobelprijswinnaars bevatte om de volgende generatie genieën te kweken.
De geschiedenis van spermbanken
Een man genaamd Montegazza was de eerste die in 1866 banken voor bevroren menselijk sperma voorzag. Hij stelde voor dat een man die op een slagveld sterft, een wettelijke erfgenaam kan voortbrengen met zijn sperma bevroren en thuis opgeslagen. Hoewel het ongeveer 150 jaar duurde, werd Montegazza’s idee werkelijkheid tijdens de conflicten van de Golfoorlog in 1992. Militairen konden; sommigen kozen ervoor om sperma‑monsters te bevriezen en op te slaan voordat ze naar het gevecht vertrokken.
Wetenschappers ontdekten tussen 1938 en 1945 dat sperma kon overleven bij bevriezing en opslagtemperaturen tot -321 graden Fahrenheit. Overleven is echter één ding; zich correct gedragen tijdens het bevruchtingsproces is iets heel anders.
De eerste belangrijke vooruitgang op dit gebied vond plaats in 1949 toen A.S. Parkes en twee Britse wetenschappers een manier ontwikkelden om sperma te beschermen tegen schade tijdens het bevriezen door gebruik te maken van een stroperige vloeistof die glycerol wordt genoemd. Dr. Jerome K. Sherman, een Amerikaanse pionier op het gebied van sperma‑bevriezing, verbeterde de procedure verder in 1953.
De ontdekking, gepresenteerd op het 11e Internationale Congres Genetica in 1963, wekte belangstelling voor het vooruitzicht van spermbanken. Een decennium later, begin jaren 70, opende de eerste commerciële spermbank. (Bron: Cryobank)
Wie begon met het verzamelen van sperma van Nobelprijswinnaars?
Graham, Obert Klark, werd geboren op 9 juni 1906 en overleed op 13 februari 1997. Hij was een Amerikaanse eugenicus en zakenman die miljoenen verdiende met de productie van breukbestendige plastic brilglazen. Later richtte hij de Repository for Germinal Choice op, een geniale spermbank, om een eugenicsprogramma op te zetten. Graham richtte de Nobel‑spermbank op in 1980.
Aanvankelijk was Graham van plan om alleen sperma van Nobelprijswinnaars te verkrijgen, maar een tekort aan donoren en de lage levensvatbaarheid van hun sperma dwong Graham een bredere reeks criteria vast te stellen. Deze criteria waren uitgebreid en streng: bijvoorbeeld moesten sperma‑ontvangers gehuwd zijn en een buitengewoon hoog IQ hebben. Uiteindelijk verminderde de bank deze regelgeving zodat ze zowel atleten als intellectuelen als donoren kon werven. Tegen 1983 had Graham’s sperma‑bank 19 geniale terugkerende donoren, waaronder Nobelprijswinnaar William Bradford Shockley, een voorstander van eugenetica en ontvanger van de Nobelprijs voor Natuurkunde in 1956, en twee anonieme Nobelprijswinnaars. De bank sloot in 1999, twee jaar nadat de oprichter was overleden.
Het heeft in totaal 218 nakomelingen voortgebracht. Graham’s overkoepelende doelen waren de genetische verbetering van de mensheid en het koesteren van pas geconcipieerde genieën. Dit type positieve eugenetica had tot doel het aantal fitte individuen in een populatie te vergroten door selectief fokken. Aan de andere kant veroorzaakte Graham’s geniale sperma‑bank verontwaardiging. Niet alle donoren en ontvangers voldeden echter aan Graham’s strenge criteria vanwege een gebrek aan praktische screeningsinstrumenten. (Bron: DB Pedia)
