De Amerikaanse regering werkte zeven jaar aan een topgeheim project om het dodelijkste, en nog maar al te kort, onverantwoordelijke wapen in de geschiedenis te ontwikkelen. Als dit wapen was gebouwd, zou de Verenigde Staten ’s werelds eerste, en mogelijk laatste, nucleair aangedreven kernwapen hebben geproduceerd. Maar wat is de Supersonic Low-Altitude Missile?
De Super Sonic Low-Altitude Missle (SLAM) is Amerika’s Koude Oorlog doemwapen. Het was een nucleair aangedreven cruise‑raket die nucleaire bommen op aangewezen locaties zou hebben gedropt terwijl hij straling uitstootte vanuit zijn onbeveiligde reactor, en daarna in een gebied neerstortte nadat hij voltooid was.
Project Pluto: De creatie van een apocalyptisch wapen
Een dergelijk project onder toezicht van de Verenigde Staten is de Supersonic Low Altitude Missile of SLAM. Het was een wapen ontwikkeld door de luchtmacht dat niet verward mag worden met de latere AGM-84E Standoff Land Attack Missile. Het SLAM‑missieprogramma zou een door Project Pluto ontwikkeld ramjet‑nucleair voortstuwingssysteem gebruiken. De 9M730 Burevestnik, of Skyfall‑missie, is een Russische raket die een vergelijkbaar nucleair voortstuwingsprincipe gebruikt. (Bron: Sandboxx)
SLAM: Het wapen ontworpen voor ultieme vernietiging
De nucleaire ramjet die voor SLAM werd gecreëerd als onderdeel van Project Pluto was ontworpen om lucht van de voorkant van het voertuig aan te zuigen tijdens het vliegen op hoge snelheden, waardoor enorme druk ontstond. De lucht werd vervolgens superverhit en via de achterkant van de nucleaire reactor uitgestoten om voortstuwing te leveren. Deze ramjettechnologie, die geen atomische brandstof nodig heeft, wordt vandaag nog in sommige platformen gebruikt en is cruciaal in enkele hypersonische raketontwerpen.
De aan boord aanwezige nucleaire reactor leverde meer dan 500 megawatt aan vermogen. Hij draaide op een verzengende 2.500 graden, heet genoeg om de structurele integriteit van metaallegeringen die voor extreme temperaturen zijn ontworpen te vernietigen. Daarom werd besloten om speciaal vervaardigde keramiek van het Coors Porcelain Company in Colorado te gebruiken in plaats van metalen interne onderdelen.
Het nadeel van ramjet‑voortstuwing is dat deze alleen bij hoge snelheden kan werken. Om die snelheden te bereiken, zou de SLAM in de lucht worden gelanceerd en versneld door raketboosters totdat hij een snelheid bereikte die de nucleaire ramjet kon activeren. De raket zou bijna onbeperkt in de lucht kunnen blijven als het nucleaire ramjet‑systeem operationeel was, waardoor hij verschillende doelen kon raken en mogelijk interceptie kon ontwijken. (Bron: Sandboxx)
De eliminatie van Project Pluto’s SLAM
Project Pluto en zijn SLAM-raket werden uiteindelijk opgeschort voordat ze ooit konden opstijgen. De annulering werd veroorzaakt door verschillende factoren, waaronder de ontwikkeling van intercontinentale ballistische raketten en de opkomst van wereldwijde aanvalsbommen met zware lading, zoals de B-52 Stratofortress. Er waren echter ongetwijfeld ook andere factoren die bijdroegen aan het einde van het programma.
De SLAM kon niet vanaf Amerikaans grondgebied worden gelanceerd of over enig ander land dan de doelwitten vliegen, omdat het iedereen of alles waar het over vloog zou bestralen, vernietigen of doof maken. Dat betekende dat de raket alleen net buiten kon worden gelanceerd. Intercontinentale ballistische raketten konden in het Amerikaanse Midwesten worden geplaatst en de Sovjetgrens bereiken.
Er was ook een legitieme zorg dat het bouwen van zo’n vreselijk wapen de Sovjet-Unie zou kunnen aanzetten tot vergelding. De Sovjet-Unie zorgde ervoor dat wanneer de Verenigde Staten een nieuw wapen of strategisch vermogen presenteerden, zij dit konden evenaren en weerstaan. Daardoor was het aannemelijk te concluderen dat als de nucleaire doemraket van Amerika operationeel zou worden, de Sovjets zouden volgen en hun eigen zouden ontwikkelen. Op 1 juli 1964 werden Project Pluto en het SLAM-raketprogramma geannuleerd. (Bron: Sandboxx)
