Met hun beweging kunnen gletsjers nieuwe landvormen produceren, waaronder morenen. Voornamelijk gemaakt van bodem en rots, ontstaan morenen door het samendrukken, duwen en dumpen van aardmateriaal en het smelten van gletsjers.
Terminalmorenen, die gevormd zijn door de beweging van gletsjers gedurende vele eeuwen, ontstaan aan het einde van een gletsjer. Long Island heeft twee terminalmorenen, afkomstig van een gletsjeruitstorting in het Pleistoceen.
Een introductie tot morenen
Gletsjers zijn bij sommige mensen alleen bekend als de primaire oorzaak van het zinken van de Titanic. Hoewel ze niet onjuist zijn, zijn gletsjers veel meer dan een massief drijvend ijsblok. Gletsjers kunnen ook nieuwe landvormen creëren met hun bewegingen.
Een langdurige ophoping van sediment, rots, kristallijn ijs en water van het land vormt gletsjers. Gletsjers ontstaan in gebieden waar de gemiddelde jaarlijkse temperatuur dicht bij het vriespunt ligt en waar neerslag in de winter sneeuwhoopjes vormt. Ze hebben lange perioden nodig om van sneeuw naar gletsjerijs te veranderen, omdat ze tientallen jaren nodig hebben om een voldoende sneeuwhoop op te bouwen. Gletsjers kunnen ook landschappen vormen in een proces dat glaciatie wordt genoemd. Glaciatie beïnvloedt de rotsen, het land en het water van een locatie. (Bron: USGS)
De beweging van gletsjers door de jaren heen vormt verschillende soorten morenen. Hoofdzakelijk samengesteld uit bodem en rots, vormen het vuil en de keien die door gletsjers worden verplaatst morenen. Daarmee gezegd, alleen gebieden op aarde met gletsjers, hetzij in het verleden of momenteel, kunnen morenen hebben. Morenen zijn belangrijke onderwerpen die door experts bestudeerd worden om vroegere omgevingen te onderzoeken.
Er zijn vier veelvoorkomende categorieën van morenen, namelijk laterale morenen, mediale morenen, supraglaciale morenen en terminalmorenen. Deze classificaties hangen af van waar de morenen zich op een gletsjer hebben gevormd. Laterale morenen vormen zich aan de zijkanten van de gletsjer, terwijl mediale morenen zich binnen en op een bestaande gletsjer bevinden. Vervolgens ontstaan supraglaciale morenen op het oppervlak van een gletsjer, en terminalmorenen materialiseren zich aan het einde van een gletsjer. (Bron: National Geographic)
De terminalmorenen van Long Island
In een recent gepubliceerde webartikel over Antarctische gletsjers beschrijft Jacob Bendle de belangrijke rol van terminalmorenen in de studie van vroegere omgevingen, specifiek ijsplaten en gletsjers.
Jacob Bendle, Antarctische GletsjersTerminalmorenen markeren bijvoorbeeld de maximale uitgestrektheid van een gletsjeruitstorting en worden door glacialogisten gebruikt om de vroegere omvang van gletsjers en ijsplaten te reconstrueren die nu zijn gekrompen of volledig verdwenen.
(Bron: Antarctische Gletsjers)
Bekend om twee terminale morenen te hebben, is Long Island de thuisbasis van zowel de Ronkonkoma-morene als de Harbor Hill-morene. Beschouwd als de ruggengraat van Long Island, begint de Ronkonkoma-morene bij het Greenwood Cemetery tot Forest Park, en gaat verder naar Cunningham, Nassau en Suffolk County. Ondertussen strekt de Harbor Hill-morene zich oostwaarts uit en kruist met de Ronkonkoma-morene bij Lake Success. (Bron: Vergeten New York)
Deze terminale morenen bereiken een maximale hoogte van bijna 400 voet boven zeeniveau. De Ronkonkoma-morene en de Harbor Hill-morene zijn ontstaan door de opmars van een enorm continentaal gletsjer tijdens de Wisconsin‑glaciatie van het Pleistoceen. (Bron: Garvies Point Museum & Natuurgebied)
Long Island bevat niet alleen de Ronkonkoma- en de Harbor Hill-morenen, maar heeft ook tal van kleinere glaciale landvormen. (Bron: Garvies Point Museum & Natuurgebied)
