Er zijn ongeveer 398 soorten papegaaien wereldwijd, maar niet allemaal hebben ze het vermogen om te praten. Afrikaanse grijze papegaaien en Amazonepapegaaien bootsen eerder menselijke spraak na dan andere.
In 1933, als een publiciteitstruc voor de film Belle of the Nineties, kocht een Hollywood persagent 50 papegaaien. Ze werden allemaal getraind om “It ain’t no sin” te zeggen en zouden in theaterlokalen worden geplaatst om de opening van de film te adverteren.
Wat was het verhaal achter de tagline?
Je vraagt je waarschijnlijk af waarom de papegaaien werden getraind om “It ain’t no sin” te zeggen om de film te promoten. Belle of the Nineties heette oorspronkelijk – It Ain’t No Sin. Dit was gebaseerd op de oorspronkelijke titel van het verhaal, geschreven door Mae West zelf. Echter, de censuur van die tijd vond de naam niet leuk en liet de producenten deze wijzigen.
Wat gebeurde er met de papegaaien?
Aangezien de film de oorspronkelijke titel niet meer gebruikte, had het marketingteam geen gebruik meer voor de 50 papegaaien die waren gekocht en getraind. In plaats van de papegaaien te verkopen of in gevangenschap te houden, werden ze vrijgelaten in Zuid-Amerika. Ja, ze zeiden nog steeds de zin “It ain’t no sin.” (Source: Mae West)
Belle of the Nineties: de film
De film Belle of the Nineties werd uitgebracht in 1934. Hij werd geregisseerd door Leo McCarey voor Paramount Pictures. De film stond bekend om de première van “My Old Flame” die werd gezongen door Mae West met het Duke Ellington Orchestra.
De productie van de film begon in maart 1932 en was klaar in juni van datzelfde jaar. De film werd uitgebracht op 21 september 1934. Hij verdiende alleen al $2 Million in de US alleen, ondanks het hele papegaai‑debacle. (Source: New York Times)
Wie is Mae West?
Mae West is de ster en schrijver van het oorspronkelijke verhaal en het scenario van de film Bell of the Nineties. Ze is ook een van de meest controversiële filmsterren van haar dag. Ze werd geboren op 17 augustus 1893 in Brooklyn. Haar entertainmentcarrière begon op jonge leeftijd toen ze optrad in amateurshows in haar geboorteplaats.
Ze gebruikte vaak verschillende aliasen tijdens haar optredens. Ze gebruikte aanvankelijk de artiestennaam Baby Mae en veranderde deze naar Jane Mast aan het begin van haar carrière als imitator.
Ze ondervond verschillende problemen met censuur waar ze vaak grapjes over maakte, zeggend; “I believe in censorship. I made a fortune out of it.” (Source: History)
Toen ze haar filmcarrière beëindigde, begon ze boeken en toneelstukken te schrijven. Ze hield zich ook bezig met muziek en heeft rock‑en‑roll‑albums opgenomen. Ze bleef optreden in Las Vegas en het Verenigd Koninkrijk.
In augustus 1980 struikelde Mae West terwijl ze uit haar bed probeerde te komen. Ze kon na de val niet meer spreken. Ze werd vervolgens naar het Good Samaritan Hospital in Los Angeles gebracht, waar tests aantoonden dat ze een beroerte had gehad. Ze stierf drie maanden later op 87-jarige leeftijd. (Source: New York Times)
In 1999 benoemde het American Film Institute Mae West tot de 15e grootste vrouwelijke schermlegende van de klassieke Amerikaanse cinema.
