Een betaaltoilet was best wel gebruikelijk vroeger. Het is een openbaar toilet dat van de gebruiker een vergoeding vraagt voordat de faciliteit kan worden gebruikt. De reden om geld te vragen is meestal voor het onderhoud van de ruimte. De praktijk van betalen om een toilet te gebruiken gaat bijna 2000 jaar terug, tot de eerste eeuw v.Chr. Maar dankzij enkele studenten kunnen we nu allemaal gratis toegang tot openbare toiletten op elk moment waarderen.

Vier middelbare scholieren in de jaren 70 zijn de reden waarom Amerika geen betaaltoiletten meer heeft. Ze richtten een organisatie op genaamd CEPTIA en lobbyden met succes tegen het probleem. Acht jaar later waren betaaltoiletten bijna niet‑bestaand in de Verenigde Staten.

Hoe vier middelbare scholieren het betaaltoiletsysteem beëindigden?

Daytoners en middelbare scholieren Michael en Ira Gessel, Steve Froikin en Natalie Precker stichtten het Committee to End Pay Toilets in America of CEPTIA. Ze lanceerden wat een onophoudelijke, brutale nationale campagne werd om de gehate betaaltoiletten af te schaffen.

We dachten dat we er iets aan konden doen. Nu, konden we er echt iets aan doen? Destijds zaten we nog op de middelbare school. We wisten echt niet hoe we politieke macht moesten uitoefenen, maar we dachten dat we er plezier mee zouden hebben. En we hielden niet van betaaltoiletten.

Michael Gessel, medeoprichter van CEPTIA

Ira en Michael vertelden twee goede vrienden, Steve Froikin en Natalie Precker, over hun plannen, en de vier vormden CEPTIA.

Sommige studenten besteden hun tijd aan feesten en drinken; wij schreven modelwetgeving en stelden persberichten op. Iedereen moet een hobby hebben.

Michael Gessel, medeoprichter van CEPTIA

Ira schreef een artikel waarin hij mensen opriep het Congres te vragen wetgeving te steunen die het gebruik van betaaltoiletten verbiedt. Het artikel werd gepubliceerd in de studentenkrant van Meadowdale High School, en dit leidde uiteindelijk tot de oprichting van hun organisatie. Meer dan 1.800 mensen in het hele land betaalden contributie voor de zaak. 

Ze richtten verschillende afdelingen op verschillende universiteitscampussen op. Enkele waren aan de Universiteit van Chicago, Kent State University, Johns Hopkins University, Harvard en andere instellingen. Dit gaf hen een nationale aanwezigheid.

Het Committee to End Pay Toilets in America kreeg nationale media-aandacht tijdens zijn campagne in het begin van de jaren zeventig.

Ze haalden in januari 1973 de jackpot van media-aandacht, met vier kranten, twee tv-stations, drie persbureaus en meerdere radiostations. Betaalde toiletten werden afgebouwd in Chicago.

De gouverneur van Ohio, James Rhodes, ondertekende in mei 1976 de toiletwet. Het loste het probleem op door een gelijk aantal toegankelijke toiletten te eisen voor elk betaaltoilet. Bij niet-naleving werd een boete van $1.000 opgelegd. (Bron: AP News)

Hoe is het betaaltoiletsysteem eigenlijk ontstaan?

Een van de eerste gedocumenteerde betaaltoiletten werd rond 74 n.Chr. in Rome gebouwd. Keizer Titus Flavius Vespasianus bedacht deze methode om de financiële lasten veroorzaakt door de vele oorlogen te verlichten. Dit was geen populaire beslissing onder zijn volk, en hij werd erom bespot, waarop hij reageerde met het beroemde citaat Pecunia non olet, wat betekent geld stinkt niet.
In de late 19e eeuw vond de Engelse goochelaar John Nevil Maskelyne het eerste moderne betaaltoilet uit. Zijn Londense toiletdeurslot vereiste het invoeren van een cent om te functioneren. Vandaar de eufemisme een cent uitgeven. Het eerste openbare toilet