Tijdens de Tweede Wereldoorlog waren er honderden ontheemde Poolse kinderen die naar Sovjet‑weeshuizen werden gebracht. Dit gebeurde toen Duitsland Polen binnenviel in 1939.

In 1942 richtte Digvijaysinhji Ranjitsinhji Jadeja, de Maharaja van Nawanager, het Poolse Kinderenkamp op voor de vluchtelingkinderen uit Polen om hen te redden van de barre omstandigheden in de USSR‑weeshuizen tijdens de Tweede Wereldoorlog.

Wie is Digvijaysinhji Ranjitsinhji Jadeja?

Digvijaysinhji Ranjitsinhji Jadeja, een Rajput van de Yaduvanshi‑clan, werd geboren op 18 september 1895. Hij is de neef van de beroemde cricketer K.S. Ranjitsinhji. (Bron: The London Gazette)

Hij trad in 1919 toe tot het Britse leger. Tegen 1920 diende hij bij de Egyptische Expeditie‑Force en werd in 1921 tot luitenant gepromoveerd. (Bron: The London Gazette)

Digvijaysinhji was de opvolger van zijn oom Ranjitsinhji. Hij regeerde als Maharaja Jam Sahib van Nawanager van 1933 tot aan zijn dood.

Hoe eindigden de weeskinderen in zijn zorg?

In het jaar 1941 stond een amnestie de weeskinderen toe de Sovjet‑Unie te verlaten. Sommigen werden naar Mexico, Nieuw‑Zeeland en andere landen verplaatst. India was de eerste staat die hen een plek aanboden. (Bron: Culture)

Maharaja Jam Saheb Digvijaysinhji Ranjitsinhji, de heerser van Nawanagar, bood vrijwillig een thuis voor de honderden ontheemde weeskinderen. De kinderen werden onmiddellijk naar India vervoerd door leden van het Anders’ leger, het Rode Kruis, het Poolse consulaat in Bombay en Britse functionarissen. (Bron: Culture)

De eerste groep weeskinderen werd in 1942 vervoerd. Er waren destijds slechts 170. Ze reisden met vrachtwagens van Ashgabat naar Bombay. Vervolgens gingen ze van Balachadi naar de stad Nawanager van de Maharaja’s. Vergeleken met de verschrikkelijke omstandigheden en zorg die ze ondervonden in de Sovjet‑Unie, was India echt een verademing voor hen. (Bron: Culture)

De Maharaja begroette hen met de woorden: “Jullie zijn niet langer weeskinderen. Vanaf nu zijn jullie Nawangarianen, en ik ben Bapu, vader van alle Nawangarianen, dus ik ben ook jullie vader.”

De genereuze Maharaja bouwde slaapzalen voor de kinderen, en elk kind kreeg een eigen bed. Hij voorzag hen ook van een degelijke opleiding en voldoende voedsel. De kinderen mochten kind zijn en speelden naar hartenlust. (Bron: Culture)

In 1942 waren er meer dan 600 Poolse kinderen in India, kort daarna al duizend. Ze kregen alles wat ze nodig hadden: voedsel, kleren, onderwijs en medische zorg. De vriendelijke Maharaja maakte zelfs zijn gastenhuis in Balachadi tot een school voor hen, zodat ze konden leren lezen en schrijven. (Bron: Culture)

Toen de oorlog eindigde, moesten de kinderen terug naar Europa. Zij en de Maharaja waren kapot van verdriet. (Bron: Culture)

Bekijk de volledige documentaire hier

De erfenis van de goede Maharaja

Digvijaysinhji vroeg nooit om financiële compensatie voor de gunst die hij aan de weeskinderen verleende. Zijn enige wens was een straat die naar hem vernoemd werd in Polen. Helaas kwam die droom niet uit tijdens zijn leven. De communistische partij gaf destijds geen aandacht aan de ontberingen van de weeskinderen. (Bron: CBC)

In 1989, toen Polen hun onafhankelijkheid verkreeg, werd een plein in Warschau naar Digvijaysinhji vernoemd. Ook werd er een monument opgericht ter ere van de goedhartige Maharaja. (Bron: CBC)

Een school in Warschau, Polen, aan de straten Bednarska en Raszynska, werd naar de goede prins vernoemd. De school toonde talloze foto’s, monumenten en landschappen die sterk beïnvloed waren door de Indiase cultuur. (Bron: The Hindu)

De administratie van de school is bevriend met de India Education Foundation en heeft ervoor gekozen de school naar hem te vernoemen als een eerbetoon aan zijn vriendelijkheid tegenover de Poolse kinderen. (Bron: The Hindu)